حدیث امام علی (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام عليّ عليه السلام:

مَنْ ضُيِّقَ عَلَيْهِ فِي ذَاتِ يَدِهِ فَلَمْ يَظُنَّ أَنَّ ذَلِكَ حُسْنُ نَظَرٍ مِنَ اَللَّهِ لَهُ فَقَدْ ضَيَّعَ مَأْمُولاً وَ مَنْ وُسِّعَ عَلَيْهِ فِي ذَاتِ يَدِهِ فَلَمْ يَظُنَّ أَنَّ ذَلِكَ اِسْتِدْرَاجٌ مِنَ اَللَّهِ فَقَدْ أَمِنَ مَخُوفاً .

کسی که در تنگی و ناداری افتد و آن را حسن نظر خداوند نسبت به خودش نپندارد پاداشی را که امیدش می رفت، تباه کرده است و کسی که خداوند در داراییش گشایش داده و آن گشایش را چون دامی پنهان نداند که خدا برای غافلگیری او گذاشته، خود را از حادثه هراس انگیزی در امان پنداشته است.