حدیث امام علی (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام عليّ عليه السلام:

كَمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِالْإِحْسَانِ إِلَيْهِ وَ كَمْ مِنْ مَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَيْهِ وَ كَمْ مِنْ مَفْتُونٍ بِحُسْنِ اَلْقَوْلِ فِيهِ وَ مَا اِبْتَلَى اَللَّهُ عَبْداً بِمِثْلِ اَلْإِمْلاَءِ لَهُ قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً

چه بسیار کسان که خداوند با استمرار احسان خود آنان را گرفتار سازد و چه بسیار کسان که چون خداوند گناهانشان را پوشیده دارد، مغرور گردند و چه بسیار کسان که خداوند نام نیکشان را بر زبانها اندازد و آنان فریفته شوند؛ خداوند بنده ای را همانند آن که در نافرمانی مهلتش داد، مورد آزمایش قرار نداده است. خدای عز و جل فرماید: «ما فقط به ایشان مهلت می دهیم تا بر گناه خود بیفزایند» سوره آل عمران ، آیه 178 .