قال الإمام باقر عليه السلام:
فِي قَوْلِهِ تَعَالَى فَلَمّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ اَلَّذِينَ كَفَرُوا وَ قِيلَ هذَا اَلَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ قَالَ هَذِهِ نَزَلَتْ فِي أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ أَصْحَابِهِ اَلَّذِينَ عَمِلُوا مَا عَمِلُوا يَرَوْنَ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ع فِي أَغْبَطِ اَلْأَمَاكِنِ لَهُمْ فَيُسِي ءُ وُجُوهَهُمْ وَ يُقَالُ لَهُمْ هذَا اَلَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُون لَّذِي اِنْتَحَلْتُمِ اِسْمَهُ .
امام باقر علیه السلام در باره قول خدای تعالی: «و چون عذاب را نزدیک بینند، چهره کافران زشت و بدریخت شود و بآنها گویند: این همانست که آن را طلب میکردید-27 سوره 67-»فرمود: این آیه در باره امیر المومنین و آن اصحابش نازل شده که کردند آنچه کردند(مانند طلحه و زبیر و خوارج و امثال آنها)آنها(در قیامت)می بینند که امیر المومنین در مقامی ست که همه بحالش غبطه میبرند، پس چهره های ایشان زشت شود و بآنها گفته شود«این همانست که آن را میخواستید»همان کسی که نامش را بخود می بستید (یعنی لقب امیر المومنین که مختص باو بود بخود میبستید).