قال الإمام باقر عليه السلام:
إِنَّ وَلاَيَتَنَا عُرِضَتْ عَلَى أَهْلِ اَلْأَمْصَارِ فَلَمْ يَقْبَلْهَا قَبُولَ أَهْلِ اَلْكُوفَةِ بِشَيْ ءٍ وَ ذَلِكَ أَنَّ قَبْرَ عَلِيٍّ ع فِيهِ وَ أَنَّ لِيَ اَلزُّلْفَةَ لِقَبْرٍ آخَرَ يَعْنِي قَبْرَ اَلْحُسَيْنِ وَ مَا مِنْ آتٍ أَتَاهُ يُصَلِّي عِنْدَهُ رَكْعَتَيْنِ أَوْ أَرْبَعاً ثُمَّ يَسْأَلُ اَللَّهَ حَاجَتَهُ إِلاَّ قَضَاهَا لَهُ وَ إِنَّهُ لَتَحُفُّهُ كُلَّ يَوْمٍ أَلْفُ مَلَكٍ.
امام باقر علیه السلام فرمود: به راستی، پیشوایی ما بر اهالی شهرها عرضه گردید ولی هیچ کدام همانند کوفیان نپذیرفتند و این از آن رو بود که مزار امام علی علیه السلام در آن است و در کنار آن مزار دیگری است-یعنی مزار امام حسین علیه السلام-و هیچ زیارتگری نباشد که بر مزارش رود و دو رکعت و یا چهار رکعت نماز در کنار مزارش گزارد و پس آنگاه از خداوند درخواستی کند جز آنکه خداوند درخواستش را برآورده کند و همانا هر روز هزار فرشته گرداگرد او می گردند.