قال الإمام عليّ عليه السلام:
مَنْ مَاتَ عَلَى فِرَاشِهِ وَ هُوَ عَلَى مَعْرِفَةِ حَقِّ رَبِّهِ وَ رَسُولِهِ وَ حَقِّ أَهْلِ بَيْتِهِ مَاتَ شَهِيدا وَ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اَللَّهِ سُبْحَانَهُ وَ اِسْتَوْجَبَ ثَوَابَ مَا نَوَى مِنْ صَالِحِ عَمَلِهِ وَ قَامَتْ نِيَّتُهُ مَقَامَ إِصْلاَتِهِ سَيْفَهُ فَإِنَّ لِكُلِّ شَيْءٍ أَجَلا لاَ يَعْدُوه
بدرستی که ما فرمانروایان سخنیم، در ما فرعهای آن پراکنده شده و بر ما شاخه های آن آویخته گردیده است. ألا و إنّا إنّ أهل البیت أبواب الحکم و أنوار الظّلم و ضیاء الأمم آگاه باشید ما اهل بیت، درهای حکمتها و روشنایی تاریکیها و نور امّتها هستیم. أین تتیهون و من أین تؤتون و أنّی تؤفکون و علام تعمهون و بینکم عترة نبیّکم أین و هم أزمّة الصّدق و ألسنة الحقّ حیران، کجا می روید؟و از کجا آمده اید؟و به کجا برگردانیده می شوید؟و در گمراهی به چه چیز می گردید؟و حال آن که عترت پی