حدیث امام علی (ع) درباره ضرورت امامت و عارفان به امام

قال الإمام عليّ عليه السلام:

إِنَّمَا اَلْأَئِمَّةُ قُوَّامُ اَللَّهِ عَلَى خَلْقِهِ وَ عُرَفَاؤُهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ لاَ يَدْخُلُ اَلْجَنَّةَ إِلاَّ مَنْ عَرَفَهُمْ وَ عَرَفُوهُ وَ لاَ يَدْخُلُ اَلنَّارَ إِلاَّ مَنْ أَنْكَرَهُمْ وَ أَنْكَرُوه

بدرستی که امامان، نظام و پایه خداوند بر آفریده های او هستند و شناسندگان خدا بر بندگان او می باشند و به بهشت وارد نمی شود، مگر کسی که آنها را بشناسد و امامان نیز او را بشناسند و به آتش وارد نمی شود، مگر کسی که آنها را نشناسد و آنها نیز او را نشناسند .