حدیث امام علی (ع) درباره زبان خردمند و احمق

قال الإمام عليّ عليه السلام:

مَغْرَسُ اَلْكَلاَمِ اَلْقَلْبُ وَ مُسْتَوْدَعُهُ اَلْفِكْرُ وَ مُقَوِّيهِ اَلْعَقْلُ وَ مُبْدِيهِ اَللِّسَانُ وَ جِسْمُهُ اَلْحُرُوفُ وَ رُوحُهُ اَلْمَعْنَى وَ حِلْيَتُهُ اَلْإِعْرَابُ وَ نِظَامُهُ اَلصَّوَاب

دل، جایگاه کشت سخن است و اندیشه، جایگاه سپردن آن و خرد، استوار سازنده و زبان، آشکار کنندۀ آن است و تن آن، حرفها و جان آن، معانی و زیور آن، حرکات و آراستگی آن، درستی است.