حدیث پیامبر اکرم (ص) درباره کلمات قصار

قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله:

وَ قَالَ ص لاِبْنِهِ إِبْرَاهِيمَ وَ هُوَ يَجُودُ بِنَفْسِهِ لَوْ لاَ أَنَّ اَلْمَاضِيَ فَرَطُ اَلْبَاقِي وَ أَنَّ اَلْآخِرَ لاَحِقٌ بِالْأَوَّلِ لَحَزِنَّا عَلَيْكَ يَا إِبْرَاهِيمُ ثُمَّ دَمَعَتْ عَيْنُهُ وَ قَالَ ص تَدْمَعُ اَلْعَيْنُ وَ يَحْزَنُ اَلْقَلْبُ وَ لاَ نَقُولُ إِلاَّ مَا يَرْضَى اَلرَّبُّ وَ إِنَّا بِكَ يَا إِبْرَاهِيمُ لَمَحْزُونُونَ .

هنگامی که ابراهیم-پسر پیامبر صلی الله علیه و آله-جان می داد، پیامبر خطاب به او فرمود: اگر نبود که در گذشته، پیش فرستاده به جا مانده است و اینکه آخر به اول می پیوندد، ای ابراهیم ما در مرگ تو سخت غمگین می گشتیم. آنگاه چشم پیامبر اشکین شد و فرمود: چشم، گریان و دل، نالان می گردد ولی چیزی جز سخنان خداپسندانه نگوییم؛ ای ابراهیم ما در باره مرگ تو اندوهگین هستیم.