قال الإمام الجواد عليه السلام:
دَخَلْتُ عَلَى أَبِي جَعْفَرٍ ع صَبِيحَةَ عُرْسِهِ حَيْثُ بَنَى بِابْنَةِ اَلْمَأْمُونِ وَ كُنْتُ تَنَاوَلْتُ مِنَ اَللَّيْلِ دَوَاءً فَأَوَّلُ مَنْ دَخَلَ عَلَيْهِ فِي صَبِيحَتِهِ أَنَا وَ قَدْ أَصَابَنِي اَلْعَطَشُ وَ كَرِهْتُ أَنْ أَدْعُوَ بِالْمَاءِ فَنَظَرَ أَبُو جَعْفَرٍ ع فِي وَجْهِي وَ قَالَ أَظُنُّكَ عَطْشَانَ فَقُلْتُ أَجَلْ فَقَالَ يَا غُلاَمُ أَوْ جَارِيَةُ اِسْقِنَا مَاءً فَقُلْتُ فِي نَفْسِي اَلسَّاعَةَ يَأْتُونَهُ بِمَاءٍ يَسُمُّونَهُ بِهِ فَاغْتَمَمْتُ لِذَلِكَ فَأَقْبَلَ اَلْغُلاَمُ وَ مَعَهُ اَلْمَاءُ فَتَبَسَّمَ فِي وَجْهِي ثُمَّ قَالَ يَا غُلاَمُ نَاوِلْنِي اَلْمَاءَ فَتَنَاوَلَ اَلْمَاءَ فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَنِي فَشَرِبْتُ ثُمَّ عَطِشْتُ أَيْضاً وَ كَرِهْتُ أَنْ أَدْعُوَ بِالْمَاءِ فَفَعَلَ مَا فَعَلَ فِي اَلْأُولَى فَلَمَّا جَاءَ اَلْغُلاَمُ وَ مَعَهُ اَلْقَدَحُ قُلْتُ فِي نَفْسِي مِثْلَ مَا قُلْتُ فِي اَلْأُولَى فَتَنَاوَلَ اَلْقَدَحَ ثُمَّ شَرِبَ فَنَاوَلَنِي وَ تَبَسَّمَ: قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ حَمْزَةَ فَقَالَ لِي هَذَا اَلْهَاشِمِيُّ وَ أَنَا أَظُنُّهُ كَمَا يَقُولُونَ .
محمد بن علی هاشمی گوید: بامداد روزی که امام جواد علیه السلام با دختر مامون عروسی کرده بود خدمتش رسیدم، و در آن شب دوایی خورده بودم که تشنگی بمن دست داده بود و من نخستین کسی بودم که خدمتش رسیدم، و نمیخواستم آب طلب کنم، امام بچهره من نگاه کرد و فرمود: بگمانم تشنه یی؟ عرض کردم: آری فرمود: ای غلام(یا فرمود)ای کنیز برای ما آب آشامیدنی بیاور، من با خود گفتم: اکنون آبی مسموم می آورند. از این جهت اندوهگین شدم. غلام آمد و آب آورد، حضرت بچهره من تبسمی نمود و فرمود: ای غلام آب را بمن ده، آن را گرفت و آشامید، سپس بمن داد، من هم آشامیدم، باز تشنه شدم و دوست نداشتم آب بخواهم، باز هم امام مانند بار اول عمل کرد، و چون غلام با جام آب آمد، همان خیال بار اول در دلم افتاد(که شاید آب مسموم باشد)امام جام را گرفت و آشامید، سپس بمن داد و تبسم فرمود. محمد بن حمزه(که این روایت را از هاشمی نقل کرده)گوید: سپس هاشمی بمن گفت: من گمان میکنم که امام جواد چنانست که شیعیان در باره او اعتقاد دارند(یعنی از دل مردم آگاهست).