حدیث امام علی (ع) درباره مذمت دنیا

قال الإمام عليّ عليه السلام:

قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَا أَصِفُ دَارا أَوَّلُهَا عَنَاءٌ وَ آخِرُهَا فَنَاءٌ فِي حَلاَلِهَا حِسَابٌ وَ فِي حَرَامِهَا عِقَابٌ مَنِ اِسْتَغْنَى فِيهَا فُتِنَ وَ مَنِ اِفْتَقَرَ فِيهَا حَزِنَ وَ مَنْ سَاعَاهَا فَاتَتْهُ وَ مَنْ قَعَدَ عَنْهَا وَانَتْهُ وَ مَنْ أَبْصَرَ بِهَا بَصَّرَتْهُ وَ مَنْ أَبْصَرَ إِلَيْهَا أَعْمَتْهُ.

امیر مؤمنان علیه السّلام فرمود:چگونه خانه ای را وصف کنم که اوّلش مشقّت و پایانش نیستی است، در حلالش حساب و در حرامش عقاب است، هر که در آن بی نیاز شود طغیان کند، و هر که محتاج شود غمگین گردد، هر که دنبالش رود آن را از دست بدهد، و هر که ترکش گوید به دنبال او آید، هر کس به آن بینایی جوید بینایی گیرد، و هر کس به آن چشم بدوزد کور گردد.