قال الإمام الهادي عليه السلام:
دَخَلْتُ عَلَى أَبِي اَلْحَسَنِ اَلْعَسْكَرِيِّ ع وَ أَبُو جَعْفَرٍ اِبْنُهُ فِي اَلْأَحْيَاءِ وَ أَنَا أَظُنُّ أَنَّهُ هُوَ فَقُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ مَنْ أَخُصُّ مِنْ وُلْدِكَ فَقَالَ لاَ تَخُصُّوا أَحَداً حَتَّى يَخْرُجَ إِلَيْكُمْ أَمْرِي قَالَ فَكَتَبْتُ إِلَيْهِ بَعْدُ فِيمَنْ يَكُونُ هَذَا اَلْأَمْرُ قَالَ فَكَتَبَ إِلَيَّ فِي اَلْكَبِيرِ مِنْ وَلَدَيَّ قَالَ وَ كَانَ أَبُو مُحَمَّدٍ أَكْبَرَ مِنْ أَبِي جَعْفَرٍ .
علی بن عمرو عطار گوید: خدمت حضرت ابو الحسن عسگری(امام دهم)علیه السلام رسیدم، و هنوز پسرش ابو جعفر(محمد)زنده بود و من گمان میکردم او امامست، عرضکردم(قربانت)کدامیک از پسرانت را امام بدانم؟ فرمود: تا امر من بشما نرسد، هیچ یک را بامامت مخصوص ندانید، عطار گوید: بعد(از وفات محمد-مرآت-)بحضرت نوشتم: امر امامت متعلق بکیست؟ حضرت برایم نوشت «متعلق، بپسر بزرگترم»و ابو محمد(امام حسن عسگری)بزرگتر از ابی جعفر بود.