قال الإمام عليّ عليه السلام:
قال ع في وصف من ذمّه:يقول في الدّنيا بقول الزّاهدين و يعمل فيها بعمل الرّاغبين، يظهر شيمة المحسنين،و يبطن عمل المسيئين،يكره الموت لكثرة ذنوبه، و لا يتركها في حياته،يسلف الذّنب و يسوّف بالتّوبة،يحبّ الصّالحين و لا يعمل أعمالهم، و يبغض المسيئين و هو منهم يقول:لم أعمل فأتعنّى،بل أجلس فأتمنّى،يبادر دائبا ما يفنى،و يدع أبدا ما يبقى،يعجز عن شكر ما أوتى،و يبتغى الزّيادة فيما بقى يرشد غيره و يغوى نفسه،و ينهى النّاس بما لا ينتهى، و يأمرهم بما لا يأتي يتكلّف من النّاس ما لم يؤمر و يضيّع من نفسه ما هو أكثر،يأمر النّاس و لا تأتمر،و يحذّرهم و لا يحذر،يرجو ثواب ما لم يعمل،و يأمن عقاب جرم متيقّن،يستميل وجوه النّاس بتديّنه و يبطن ضدّ ما يعلن يعرف لنفسه على غيره، و لا يعرف عليها لغيره،يخاف على غيره بأكثر من ذنبه،و يرجو لنفسه أكثر من عمله، يرجو اللّه في الكبير و يرجو العباد في الصّغير،فيعطى العبد ما لا يعطى الرّبّ.
حضرت در وصف کسی که نکوهش می کرد فرمود: در دنیا همچون بی رغبتان سخن گوید و همچون شیفتگان عمل کند، خصلت نیکوکاران را آشکار می کند و در پنهان چون گنهکاران عمل می کند، مرگ را به جهت گناهان بسیارش ناخوش می دارد و آنها را در ایّام زندگی خود رها نمی کند، پیش می فرستد گناه را و پس اندازد توبه را، صالحان را دوست می دارد ولی همچون آنان عمل نمی کند، گناهکاران را دشمن می دارد ولی از آنان است، می گوید:چرا عمل کنم و رنج کشم، بلکه می نشینم و آرزو می کنم، پیشی می گیرد در کشیدن رنج آنچه نابود می شود و وامی گذارد همواره آنچه را باقی می ماند.از سپاس آنچه داده شده ناتوان است و زیادتی آنچه را باقی است می طلبد، دیگران را راه درست می نماید ولی نفس خود را گمراه می کند، مردم را نهی می کند از آنچه خود باز نمی ایستد و آنها را فرمان می دهد به چیزی که خود عمل نمی کند مردم را به زحمت اندازد به آنچه واجب نشده و خود تباه سازد آنچه را بیشتر است.مردم را امر می کند و خود امر پذیر نیست و آنها را بر حذر می دارد ولی خود حذر نمی کند، به امید ثواب کاری است که نکرده و متوقّع ایمنی از عذاب گناهی است که حتمی است. با دینداری ظاهری در پی جلب خشنودی مردم است و در نهان آنچه آشکار کرده عمل کند.حقوق خویش را که بر عهدۀ دیگران است می شناسد ولی حقّ دیگران را که بر عهدۀ اوست خیر.می ترسد بر دیگران بیش از گناهشان و امید دارد برای خود بیشتر از عمل و کردار خود.در کارهای بزرگ به خدا امید دارند و در کوچک به بندگان خدا، پس امیدشان به بندگان خدا بیشتر از خداوند است.