قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله:
وَ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِذَا رَأَى أَهْلَ قَرْيَةٍ قَدْ أَصْرَفُوا فِي اَلْمَعَاصِي وَ فِيهَا ثَلاَثُ نَفَرٍ مِنَ اَلْمُؤْمِنِينَ نَادَاهُمْ جَلَّ جَلاَلُهُ وَ تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُهُ يَا أَهْلَ مَعْصِيَتِي لَوْ لاَ مَنْ فِيكُمْ مِنَ اَلْمُؤْمِنِينَ اَلْمُتَحَابِّينَ لِجَلاَلِي اَلْعَامِرِينَ بِصَلاَتِهِمْ أَرْضِي وَ مَسَاجِدِي وَ اَلْمُسْتَغْفِرِينَ بِالْأَسْحٰارِ : خَوْفا مِنِّي لَأَنْزَلْتُ بِكُمْ عَذَابِي ثُمَّ لاَ أُبَالِي.
رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:خداوند تبارک و تعالی هر گاه اهل آبادی را ببیند که در گناهان زیاده روی کردند و در بین آنها سه نفر از مؤمنین هست، خداوند جلّ جلاله و تقدّست اسماؤه آنها را می خواند:ای کسانی که معصیت مرا می کنید اگر نبودند در بین شما مؤمنینی که دوستدار جلالت من هستند، و با نماز خواندنشان زمین و مساجدم را آباد نمی کردند، و سحرها از ترس طلب مغفرت نمی کردند، به حقیقت عذابم را بر شما می فرستادم، و از آن باکی نداشتم.