قال الإمام الصادق عليه السلام:
وَ قَالَ : أَوْحَى اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِلَى مُوسَى يَا مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ هَلْ تَدْرِي لِمَ خَصَصْتُكَ بِوَحْيِي وَ كَلاَمِي مِنْ بَيْنِ خَلْقِي قَالَ لاَ أَعْلَمُهُ يَا رَبِّ قَالَ يَا مُوسَى إِنِّي اِطَّلَعْتُ إِلَى خَلْقِي اِطِّلاَعَة لَمْ أَرَ فِي خَلْقِي أَشَدَّ تَوَاضُعا مِنْكَ لِي فَمِنْ ثَمَّ خَصَصْتُكَ بِوَحْيِي وَ كَلاَمِي قَالَ فَكَانَ مُوسَى إِذَا صَلَّى لَمْ يَنْفَتِلْ حَتَّى يَضَعَ خَدَّهُ اَلْأَيْمَنَ بِالْأَرْضِ وَ خَدَّهُ اَلْأَيْسَرَ بِالْأَرْضِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:خدای تبارک و تعالی به موسی وحی فرمود:ای موسی بن عمران، آیا می دانی چرا از بین بندگانم تو را به وحیم اختصاص دادم و با تو سخن گفتم؟گفت: بار خدایا نمی دانم، فرمود:ای موسی، من نظرم را به طرف مخلوقاتم افکندم، ولی در بین آنان متواضعتر از تو نسبت به خودم ندیدم، بدین جهت تو را به وحی و سخن گفتن برگزیدم، فرمود:همواره موسی بعد از نمازش بلند نمی شد مگر اینکه گونۀ راست و چپش را بر زمین می گذاشت.