حدیث امام علی (ع) درباره سجود و رکوع

قال الإمام عليّ عليه السلام:

اَلسُّجُودُ اَلْجِسْمَانِيُّ هُوَ وَضْعُ عَتَائِقِ اَلْوُجُوهِ عَلَى اَلتُّرَابِ وَ اِسْتِقْبَالُ اَلْأَرْضِ بِالرَّاحَتَيْنِ وَ اَلْكَفَّيْنِ وَ اَلرُّكْبَتَيْنِ وَ أَطْرَافِ اَلْقَدَمَيْنِ مَعَ خُشُوعِ اَلْقَلْبِ وَ إِخْلاَصِ اَلنِّيَّة

سجدۀ جسمانی، گزاردن محلهای نیکوی صورت بر روی زمین است، و روی بر زمین آوردن است در حالی که کفهای دست، دو زانو و کناره های پاها بر زمین باشد و دل فروتن و نیّت بی آلایش باشد.