حدیث
شماره ۱۳۶۶۹
پیامبر اکرم (ص)
قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله:
يَجِي ءُ مُدْمِنُ اَلْخَمْرِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ مُزْرَقَّةً عَيْنَاهُ مُسْوَدّاً وَجْهُهُ مَائِلاً شَفَتُهُ يَسِيلُ لُعَابُهُ مَشْدُودَةً نَاصِيَتُهُ إِلَى إِبْهَامِ قَدَمَيْهِ خَارِجَةً يَدُهُ مِنْ صُلْبِهِ فَيَفْزَعُ مِنْهُ أَهْلُ اَلْجَمْعِ إِذْ رَأَوْهُ مُقْبِلاً عَلَى اَلْحِسَابِ.
امام صادق از پدرانش علیهم السلام روایت نموده که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: باده گسار در روز رستاخیز با چشمانی کبود و رویی سیاه و در حالی که یک طرفش خمیده و کج و آب دهانش جاری است و موی پیشانی اش به انگشت شست پایش گره خورده و دستش از پشت کمرش بیرون آمده به پیش آید آنسان که چون اهل محشر او را بینند که به سوی حسابرسی گام برمی دارد از او بترسند.