قال الإمام الکاظم عليه السلام:
عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ بُكَيْرٍ قَالَ قَالَ أَبُو اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَا اِبْنَ بُكَيْرٍ إِنِّي لَأَقُولُ لَكَ قَوْلا قَدْ كَانَتْ آبَائِي عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ تَقُولُهُ لَوْ كَانَ فِيكُمْ عِدَّةُ أَهْلِ بَدْرٍ لَقَامَ قَائِمُنَا يَا عَبْدَ اَللَّهِ إِنَّا نُدَاوِي اَلنَّاسَ وَ نَعْلَمُ مَا هُمْ فَمِنْهُمْ مَنْ يُصَدِّقُنَا اَلْمَوَدَّةَ وَ يَبْذُلُ مُهْجَتَهُ لَنَا وَ مِنْهُمْ مَنْ لَيْسَ فِي قَلْبِهِ حَقِيقَةُ مَا يُظْهِرُ بِلِسَانِهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ هُوَ عَيْنٌ لِعَدُوِّنَا عَلَيْنَا يَسْمَعُ حَدِيثَنَا وَ إِنْ أَطْمَعُ فِي شَيْءٍ قَلِيلٍ مِنَ اَلدُّنْيَا كَانَ أَشَدَّ عَلَيْنَا مِنْ عَدُوِّنَا وَ كَيْفَ يَرَوْنَ هَؤُلاَءِ اَلسُّرُورَ وَ هَذِهِ صِفَتُهُمْ إِنَّ لِلْحَقِّ أَهْلا وَ لِلْبَاطِلِ أَهْلا فَأَهْلُ اَلْحَقِّ فِي شُغُلٍ عَنْ أَهْلِ اَلْبَاطِلِ يَنْتَظِرُونَ أَمْرَنَا وَ يَرْغَبُونَ إِلَى اَللَّهِ إِنْ يَرَوْا دَوْلَتَنَا لَيْسُوا بِالْبُذُرِ اَلْمُذِيعِينَ وَ لاَ بِالْجُفَاةِ اَلْمُرَاءِينَ وَ لاَ بِنَا مُسْتَأْكِلِينَ وَ لاَ بِالطَّمِعِينَ خِيَارُ اَلْأُمَّةِ نُورٌ فِي ظُلُمَاتِ اَلْأَرْضِ وَ نُورٌ فِي ظُلُمَاتِ اَلْفِتَنِ وَ نُورُ هُد ى يُسْتَضَاءُ بِهِمْ لاَ يَمْنَعُونَ اَلْخَيْرَ أَوْلِيَاءَهُمْ وَ لاَ يَطْمَعُ فِيهِمْ أَعْدَاؤُهُمْ إِنْ ذُكِرْنَا بِالْخَيْرِ اِسْتَبْشَرُوا وَ اِبْتَهَجُوا وَ اِطْمَأَنَّتْ قُلُوبُهُمْ وَ أَضَاءَتْ وُجُوهُهُمْ وَ إِنْ ذُكِرْنَا بِالْقُبْحِ اِشْمَأَزَّتْ قُلُوبُهُمْ وَ اِقْشَعَرَّتْ جُلُودُهُمْ وَ كَلَحَتْ وُجُوهُهُمْ وَ أَبْدَوْا نُصْرَتَهُمْ وَ بَدَا ضَمِيرُ أَفْئِدَتِهِمْ قَدْ شَمَّرُوا فَاحْتَذَوْا بِحَذْوِنَا وَ عَمِلُوا بِأَمْرِنَا تَعْرِفُ اَلرَّهْبَانِيَّةَ فِي وُجُوهِهِمْ يُصْبِحُونَ فِي غَيْرِ مَا اَلنَّاسُ فِيهِ وَ يُمْسُونَ فِي غَيْرِ مَا اَلنَّاسُ فِيهِ يَجْأَرُونَ إِلَى اَللَّهِ فِي إِصْلاَحِ اَلْأُمَّةِ بِنَا وَ أَنْ يَبْعَثَنَا اَللَّهُ رَحْمَة لِلضُّعَفَاءِ وَ اَلْعَامَّةِ يَا عَبْدَ اَللَّهِ أُولَئِكَ شِيعَتُنَا وَ أُولَئِكَ مِنَّا وَ أُولَئِكَ حِزْبُنَا وَ أُولَئِكَ أَهْلُ وَلاَيَتِنَا.
امام کاظم علیه السّلام فرمود:ای ابن بکیر من چیزی به تو می گویم که پدرانم آن را می گفتند، اگر در بین شما به تعداد افراد جنگ بدر بودند قائم ما قیام می نمود. ای بندۀ خدا، ما مردم را بررسی می کنیم و می دانیم مردم چه هستند، بعضی از آنها در دوستی با ما راستگو هستند و جانشان را برای ما نثار می سازند، و بعضی از آنها حقیقتی را که بر زبانشان جاری می کنند در قلبشان وجود ندارد، و بعضی از آنان همچون چشمی برای دشمنان ما بر علیه ما هستند، کلام ما را می شنوند و اگر در چیز اندکی از دنیا طمع پیدا کنند از دشمن بر ما دشمنتر می شوند، چگونه آنان خوشی و شادی را می بینند در حالی که چنین صفتی دارند؟ حق طرفدارانی و باطل نیز پیروان ویژه ای دارد، اهل حق راهشان از اهل باطل جداست، انتظار امر ما را می کشند و از خدا امید دارند که بلندی دولت ما را ببینند، آنان پرگو و افشاگر و تهی و خودنما نمی باشند و به واسطه پیوندشان به ما کسب معاش نمی کنند، و طمع کار نیستند.خوبان و نیکان امّت، و همچون نوری در تاریکیهای زمینند، و نوری در تاریکیهای فتنه و ستم هستند، و نور هدایتند که روشنایی می دهند، دوستان خود را از امر خیر منع نمی کنند، و دشمنانشان هم نمی توانند در آنها طمع کنند. اگر نزد آنها کسی از ما به نیکی یاد کند، خوشنود و شادمان شوند، و دلهایشان آرام می گیرد و چهره هایشان بر افروخته می گردد، و امّا اگر ما را به زشتی یاد کند دلهایشان افسرده می شود، پوست بدنشان می لرزد و صورتشان سیاه می شود، و یاریشان را آشکار می کنند، آنچه در درون دلهایشان است ظاهر کنند، دامن همت بالا زده و پا در جای پای ما می گذارند و به فرمان ما عمل می کنند.و پارسایی و ترک دنیا از صورتهای آنان مشاهده می شود، شب را بر خلاف معمول بین مردم به صبح می رسانند، و همچنان روز را به خلاف معمول مردم به شب می رسانند، و با راز و نیاز از خداوند تقاضای اصلاح امت بتوسط ما دارند، که خداوند ما را وسیلۀ رحمت ضعیفان و تودۀ مردم قرار دهد. ای عبد اللّٰه آنان شیعیان ما و از ما و حزب مایند، و آنان اهل ولایت ما هستند.