حدیث امام صادق (ع) درباره اذیت رساندن به مؤمن

قال الإمام الصادق عليه السلام:

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِذَا كَانَ يَوْمُ اَلْقِيَامَةِ نَادَى مُنَادٍ أَيْنَ اَلصُّدُودُ لِأَوْلِيَائِي فَيَقُومُ قَوْمٌ لَيْسَ عَلَى وُجُوهِهِمْ لَحْمٌ فَيَقُولُ هَؤُلاَءِ اَلَّذِينَ آذَوُا اَلْمُؤْمِنِينَ وَ نَصَبُوا لَهُمْ وَ عَادُوهُمْ وَ عَنَّفُوهُمْ فِي دِينِهِمْ ثُمَّ يُؤْمَرُ بِهِمْ إِلَى جَهَنَّمَ .

امام صادق علیه السّلام فرمود:چون روز قیامت شود منادی ندا کند:کجایند آنان که راه دوستانم را می بستند؟در این هنگام گروهی که صورت آنان گوشت ندارد برخیزند، گفته شود: اینهایند کسانی که مؤمنین را آزردند، و کینۀ آنان را بدل گرفتند، و با آنان دشمنی کردند، و آنها را با درشتی در دینشان سرزنش کردند، سپس فرمان داده می شود که آنان را به دوزخ برند.