قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنِ اِبْنِ أَبِي يَعْفُورٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِذَا صَلَّيْتَ صَلاَة فَرِيضَة فَصَلِّهَا فِي وَقْتِهَا صَلاَةَ مُوَدِّعٍ تَخَافُ أَنْ لاَ تَرْجِعَ إِلَيْهَا ثُمَّ اِصْرِفْ بَصَرَكَ إِلَى مَوْضِعِ سُجُودِكَ فَلَوْ تَعْلَمُ مَنْ عَنْ يَمِينِكَ وَ يَسَارِكَ لَأَحْسَنْتَ اَلصَّلاَةَ وَ اِعْلَمْ أَنَّكَ قُدَّامَ مَنْ يَرَاكَ وَ لاَ تَرَاهُ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:هر گاه نماز واجب خود را می خوانی آن را در وقتش بجا آور، مانند نماز خواندن کسی که با نماز وداع می کند و می ترسد که بار دیگر موفق به ادای آن نشود، سپس چشمان خود را به محل سجده ات متوجه گردان، اگر بدانی چه کسی در طرف راست، و چپ توست نمازت را نیکو بجا می آوری، و بدان تو در پیشگاه کسی هستی که تو را می بیند و تو او را نمی بینی.