قال الإمام عليّ عليه السلام:
مَا أَصْدَقَ اَلْمَرْءَ عَلَى نَفْسِهِ وَ أَيُّ شَاهِدٍ عَلَيْهِ كَفِعْلِهِ وَ لاَ يُعْرَفُ اَلرَّجُلُ إِلاَّ بِعِلْمِهِ كَمَا لاَ يُعْرَفُ اَلْغَرِيبُ مِنَ اَلشَّجَرِ إِلاَّ عِنْدَ حُضُورِ اَلثَّمَرِ فَتَدُلُّ اَلْأَثْمَارُ عَلَى أُصُولِهَا وَ يُعْرَفُ لِكُلِّ ذِي فَضْلٍ فَضْلُهُ كَذَلِكَ يَشْرُفُ اَلْكَرِيمُ بِآدَابِهِ وَ يَفْتَضِحُ اَللَّئِيمُ بِرَذَائِلِه
چه راستگوست آدمی بر نفس خود، و کدامین گواه بر او مانند کار اوست؟شناخته نمی شود مرد مگر به دانش خود؛ چنان که شناخته نمی شود درخت ناآشنا مگر آنگاه که ثمر دهد.پس میوه نشانۀ نژاد درخت است.هر فزون یافته ای با افزونی خود حکمت به معنای عدل، حلم، بردباری، فلسفه، سخن حق، و مطلب صواب آمده است که شاید مطلق سخن حق، مناسب مقام باشد. شناخته می شود، همچنان که هر بخشایشگری با روش خود بلند مرتبه می گردد و هر فرومایه ای به هرزه گریهای خود رسوا می گردد.