حدیث امام صادق (ع) درباره طمع آدمی

قال الإمام الصادق عليه السلام:

إِنَّ فِیمَا نَزَلَ بِهِ الْوَحْی مِنَ السَّمَاءِ: لَوْ أَنَّ لِابْنِ آدَمَ وَادِیینِ یسِیلَانِ ذَهَباً وَ فِضَّةً لَابْتَغَی لَهُمَا ثَالِثاً. یا ابْنَ آدَمَ، إِنَّمَا بَطْنُک بَحْرٌ مِنَ الْبُحُورِ وَ وَادٍ مِنَ الْأَوْدِیةِ لَا یمْلَؤُهُ شَی ءٌ إِلَّا التُّرَابُ.

در یکی از کتابهای آسمانی نوشته شده: اگر برای فرزندان آدم دو صحرا بود که یکی مملو از طلا و دیگری مملو از نقره، باز هم آنها متمایل بوجود صحرای سوم از گنجینه می شدند (یعنی طمع فرزند آدم نهایت ندارد). ای فرزند آدم، شکم تو یک دریا و یا یک وادی بسیار وسیع است که جز خاک هیچ چیز آن را پر نمی کند.