حدیث امام صادق (ع) درباره اذن ورود

قال الإمام الصادق عليه السلام:

عَنْ حَمْزَةَ بْنِ حُمْرَانَ قَالَ : كُنْتُ أَنَا وَ حَسَنٌ اَلْعَطَّارُ فَسَلَّمْنَا عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ فَرَدَّ عَلَيْنَا اَلسَّلاَمَ ثُمَّ نَظَرْنَا أَنْ يَقُولَ لَنَا اُدْخُلُوا فَقَالَ مَا لَكُمْ لاَ تَدْخُلُونَ أَ لَيْسَ قَدْ أَذِنْتُ أَ لَيْسَ قَدْ رَدَدْتُ عَلَيْكُمْ فَقَدْ أَذِنْتُكُمْ يَا أَهْلَ اَلْعِرَاقِ مَا أَعْجَبَكُمْ يَكْتَفِي بِالْأَوَّلِ .

حمزة بن حمران گوید:من و حسن عطّار خدمت حضرت صادق علیه السّلام رسیدیم و سلام کردیم، حضرت سلام ما را پاسخ داد، سپس منتظر ماندیم تا اجازۀ ورود دهد.فرمود: چرا داخل نمی شوید، مگر به شما اذن ورود ندادم؟آیا جواب سلامتان را که دادم اذن دخول نیست؟ای اهل عراق، چرا تعجب می کنید؟به همان اذن اول اکتفا می شود.