قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ قَالَ : إِنَّ اَلرَّجُلَ مِنْكُمْ لَيَشْرَبُ شَرْبَة مِنَ اَلْمَاءِ فَيُوجِبُ اَللَّهُ لَهُ بِهَا اَلْجَنَّةَ ثُمَّ قَالَ يَأْخُذُ اَلْإِنَاءَ فَيَضَعُهُ عَلَى فِيهِ فَيُسَمِّي ثُمَّ يَشْرَبُ فَيُنَحِّيهِ وَ هُوَ يَشْتَهِيهِ فَيَحْمَدُ اَللَّهَ ثُمَّ يَعُودُ فَيَشْرَبُ ثُمَّ يُنَحِّيهِ فَيَحْمَدُ اَللَّهَ ثُمَّ يَعُودُ وَ يَشْرَبُ ثُمَّ يُنَحِّيهِ فَيَحْمَدُ اَللَّهَ فَيُوجِبُ اَللَّهُ لَهُ بِهَا اَلْجَنَّةَ .
امام صادق علیه السّلام فرمود:مردی از شماها شربت آبی می نوشد و خداوند به وسیلۀ آن بهشت را بر او واجب می کند؛ سپس فرمود:ظرف آب را بر لبش نهد و نام خدا را ببرد، سپس آن را بنوشد و آن را از دهانش دور کند در حالی که هنوز میل به نوشیدن آن دارد، سپس حمد خدا بگوید و آن را نزدیک دهان کند و بنوشد سپس آن را دور کند و حمد خدا گوید، به واسطۀ این عمل خداوند بهشت را بر او واجب می گرداند.