حدیث امام باقر (ع) درباره نشانه های شیعه

قال الإمام باقر عليه السلام:

عَنْ ميسرة مُيَسِّرٍ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَا مُيَسِّرُ أَ لاَ أُخْبِرُكَ بِشِيعَتِنَا قُلْتُ بَلَى جُعِلْتُ فِدَاكَ قَالَ إِنَّهُمْ حُصُونٌ حَصِينَةٌ في وَ صُدُورٌ أَمِينَةٌ وَ أَحْلاَمٌ رَزِينَةٌ لَيْسُوا بِالْمَذَايِيعِ اَلْبُذُرِ وَ لاَ بِالْجُفَاةِ اَلْمُرَاءِينَ رُهْبَانٌ بِاللَّيْلِ أُسْدٌ بِالنَّهَارِ .

امام باقر علیه السّلام فرمود:ای میسره آیا شیعیانمان را به تو معرفی کنم؟گفتم:بلی، فدایت شویم. فرمود:شیعیان ما دژهایی مستحکم در سینه هایی استوار هستند، دارای اندیشه ای محکم و استوارند، که شایعه پراکن حرف نیستند، مردمان تهی و خودنما نیستند، زاهدان شب و شیران روزند. و بذر، در لغت، یعنی:گروهی که کلام را پنهان نمی دارند و آن را افشا می سازند.