حدیث امام باقر (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام باقر عليه السلام:

إِنَّ لِلَّهِ عِبَاداً مَيَامِينَ مَيَاسِيرَ يَعِيشُونَ وَ يَعِيشُ اَلنَّاسُ فِي أَكْنَافِهِمْ وَ هُمْ فِي عِبَادِهِ مِثْلُ اَلْقَطْرِ وَ لِلَّهِ عِبَادٌ مَلاَعِينُ مَنَاكِيدُ لاَ يَعِيشُونَ وَ لاَ يَعِيشُ اَلنَّاسُ فِي أَكْنَافِهِمْ وَ هُمْ فِي عِبَادِهِ مِثْلُ اَلْجَرَادِ لاَ يَقَعُونَ عَلَى شَيْ ءٍ إِلاَّ أَتَوْا عَلَيْهِ .

همانا خداوند را بندگانی باشد که با خوشبختی و توانگری زندگی می کنند و مردمان در سایه ایشان به نیکی زندگی می کنند و آنان در میان بندگان چون بارانند و خداوند را بندگانی باشد نفرین شده و بی خیر که نه خودشان زندگی می کنند و نه مردم در سایه آنان به نیکی زندگی می کنند و آنان در میان بندگان چون ملخی هستند که بر چیزی نمی افتند مگر آن که تار و مارش می کنند.