حدیث امام باقر (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام باقر عليه السلام:

مَا عَرَفَ اَللَّهَ مَنْ عَصَاهُ وَ أَنْشَدَ تَعْصِي اَلْإِلَهَ وَ أَنْتَ تُظْهِرُ حُبَّهُ هَذَا لَعَمْرُكَ فِي اَلْفِعَالِ بَدِيعٌ لَوْ كَانَ حُبُّكَ صَادِقاً لَأَطَعْتَهُ إِنَّ اَلْمُحِبَّ لِمَنْ أَحَبَّ مُطِيعٌ

آن کس که نافرمانی خدای را کند، خدای را نشناخته است. این دو بیت را خواند: تو نافرمانی خدا را می کنی در حالی که با او اظهار دوستی می نمایی؟ به جانت قسم که این کاری شگفت است اگر دوستی تو راستین بود بی تردید از خدای فرمان می بردی. به راستی دوستدار فرمانبر کسی است که او را دوست می دارد.