حدیث امام علی (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام عليّ عليه السلام:

كَفَى بِالْأَجَلِ حِرْزاً إِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ اَلنَّاسِ إِلاَّ وَ مَعَهُ حَفَظَةٌ مِنَ اَللَّهِ يَحْفَظُونَهُ أَنْ لاَ يَتَرَدَّى فِي بِئْرٍ وَ لاَ يَقَعَ عَلَيْهِ حَائِطٌ وَ لاَ يُصِيبَهُ سَبُعٌ فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُ خَلَّوْا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ أَجَلِهِ.

موعد مقرر مرگ، خود بهترین دژ و حرز است؛ زیرا هیچ یک از مردم نیست مگر اینکه از جانب خداوند نگهبانانی او را همراهی می کنند تا در چاه نیفتد یا دیواری بر سرش نریزد یا درنده ای آسیبش نرساند و چون موعد مرگ فرا رسد، او را در برابر مرگ رها سازند.