قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ رَأَيْتُ عَجَبا بَيِّنا رَجُلٌ يَسُوقُ دَابَّتَهُ إِذْ عَثَرَتْ فَقَالَ تَعَسْتِ فَقَالَ صَاحِبُ اَلْيَمِينِ وَ اَللَّهِ مَا هِيَ حَسَنَةٌ فَأَكْتُبَهَا وَ قَالَ صَاحِبُ اَلشِّمَالِ مَا هِيَ سَيِّئَةٌ فَأَكْتُبَهَا فَنُودِيَ مِنَ اَلسَّمَاءِ يَا صَاحِبَ اَلشِّمَالِ مَا تَرَكَهُ صَاحِبُ اَلْيَمِينِ فَاكْتُبْهُ.
امام صادق علیه السّلام از قول رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:چیز عجیبی دیدم، مردی را دیدم که چهار پایی را جلو انداخته و حرکت می کرد، ناگاه چهار پا لغزید و به زمین افتاد، مرد گفت:هلاک شوی که به زمین افتادی، فرشتۀ موکّل طرف راست گفت:به خدا قسم، این کار نیکی نبود تا ضبطش کنم، فرشتۀ طرف چپ نیز گفت:این یک گناه هم نبود تا ضبطش کنم، در این هنگام از طرف آسمان ندایی آمد که:ای فرشتۀ طرف چپ آنچه را فرشتۀ طرف راست رها کرد تو ثبت کن.