قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنِ اَلصَّادِقِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَوْحَى إِلَى نَبِيٍّ مِنْ أَنْبِيَاءِ بَنِي إِسْرَائِيلَ إِنْ أَحْبَبْتَ أَنْ تَلْقَانِي غَدا فِي حَظِيرَةِ اَلْقُدْسِ فَكُنْ فِي اَلدُّنْيَا وَحِيدا غَرِيبا مَهْمُوما مَحْزُونا مُسْتَوْحِشا مِنَ اَلنَّاسِ بِمَنْزِلَةِ اَلطَّيْرِ اَلَّذِي يَطِيرُ فِي أَرْضِ اَلْقِفَارِ وَ يَأْكُلُ مِنْ رُءُوسِ اَلْأَشْجَارِ وَ يَشْرَبُ مِنْ مَاءِ اَلْعُيُونِ فَإِذَا كَانَ اَللَّيْلُ أَوَى وَحْدَهُ وَ لَمْ يَأْوِ مَعَ اَلطُّيُورِ اِسْتَأْنَسَ بِرَبِّهِ وَ اِسْتَوْحَشَ مِنَ اَلطُّيُورِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند تبارک و تعالی به پیامبری از پیامبران بنی اسرائیل وحی فرمود:اگر دوست داری فردای قیامت مرا در حظیرة القدس ببینی، در دنیا تنها و اندوهگین و غمناک باش، و از مردم بترس همانند پرنده ای که در زمینی خشک پرواز می کند و سر شاخ درختان را می خورد و از آب چشمه ها می نوشد، هنگام شب تنها به لانه اش پناه می برد، و به سایر پرندگان پناهنده نمی شود، با پروردگارش مأنوس و از سایر پرندگان وحشت دارد.