قال الإمام الصادق عليه السلام:
وَ مِنْ كِتَابِ تَهْذِيبِ اَلْأَحْكَامِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ قَالَ : سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ عَنِ اَلْجِهَادِ أَ سُنَّةٌ هُوَ أَمْ فَرِيضَةٌ فَقَالَ اَلْجِهَادُ عَلَى أَرْبَعَةِ أَوْجُهٍ فَجِهَادَانِ فَرِيضَةٌ وَ جِهَادٌ سُنَّةٌ لاَ يُقَامُ إِلاَّ مَعَ فَرْضٍ وَ جِهَادٌ سُنَّةٌ فَأَمَّا أَحَدُ اَلْفَرْضَيْنِ فَمُجَاهَدَةُ اَلرَّجُلِ نَفْسَهُ عَنْ مَعَاصِي اَللَّهِ وَ هُوَ مِنْ أَعْظَمِ اَلْجِهَادِ وَ مُجَاهَدَةُ اَلَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ اَلْكُفَّارِ فَرْضٌ وَ أَمَّا اَلْجِهَادُ اَلَّذِي هُوَ سُنَّةٌ لاَ يُقَامُ إِلاَّ مَعَ فَرْضٍ فَإِنَّ مُجَاهَدَةَ اَلْعَدُوِّ فَرْضٌ عَلَى جَمِيعِ اَلْأُمَّةِ وَ لَوْ تَرَكُوا اَلْجِهَادَ لَأَتَاهُمُ اَلْعَذَابُ وَ هَذَا هُوَ مِنْ عَذَابِ اَلْأُمَّةِ وَ هُوَ سُنَّةٌ عَلَى اَلْإِمَامِ وَحْدَهُ أَنْ يَأْتِيَ اَلْعَدُوَّ مَعَ اَلْأُمَّةِ فَيُجَاهِدَهُمْ وَ أَمَّا اَلْجِهَادُ اَلَّذِي هُوَ سُنَّةٌ فَكُلُّ سُنَّةٍ أَقَامَهَا اَلرَّجُلُ وَ جَاهَدَ فِي إِقَامَتِهَا وَ بُلُوغِهَا فَالْعَمَلُ وَ اَلسَّعْيُ فِيهَا مِنْ أَفْضَلِ اَلْأَعْمَالِ لِأَنَّهَا إِحْيَاءُ سُنَّةٍ .
جعفر بن حفص بن غیاث گوید:از امام صادق علیه السّلام پرسیدم:آیا جهاد واجب است یا مستحب؟فرمود:جهاد بر چهار نوع است:دو جهاد واجب، و یک جهاد مستحب که با واجب انجام می گیرد، و یک جهاد هم مستحب است، اما یکی از دو جهاد واجب؛ مبارزه مرد با نفس در برابر گناهان می باشد، که این بزرگترین جهاد است، و جهاد با کفّاری که به شما حمله می کنند نیز واجب است، و اما جهاد مستحبی که فقط با واجب انجام می گیرد جهاد با دشمن است، زیرا جهاد با دشمن بر تمام مردم واجب است، و اگر آن را ترک نمایند عذاب بر آنان فرود آید، و این عذابی است که همه امّت را فرا می گیرد، این جهاد بر امام مستحب است، و حدّش این است که دشمن به مردم حمله ور می شود و آنها با او مبارزه می کنند، اما جهادی که مستحب است؛ آن هر سنتی است که مردی اقامه کند و در راه بر آوردنش تلاش نماید، و عمل و سعی و کوشش در راه آن از بهترین اعمال است، زیرا زنده کردن سنّت است.