قال الإمام الرضاء عليه السلام:
قُلْتُ لِأَبِي اَلْحَسَنِ اَلرِّضَا ع يُونُسُ بْنُ عَبْدِ اَلرَّحْمَنِ يَزْعُمُ أَنَّ اَلْمَعْرِفَةَ إِنَّمَا هِيَ اِكْتِسَابٌ قَالَ ع لاَ مَا أَصَابَ إِنَّ اَللَّهَ يُعْطِي مَنْ يَشَاءُ فَمِنْهُمْ مَنْ يَجْعَلُهُ مُسْتَقَرّاً فِيهِ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَجْعَلُهُ مُسْتَوْدَعاً عِنْدَهُ فَأَمَّا اَلْمُسْتَقَرُّ فَالَّذِي لاَ يَسْلُبُ اَللَّهُ ذَلِكَ أَبَداً وَ أَمَّا اَلْمُسْتَوْدَعُ فَالَّذِي يُعْطَاهُ اَلرَّجُلُ ثُمَّ يُسْلَبُهُ إِيَّاهُ .
فضل گفت: به حضرت ابو الحسن رضا علیه السلام عرض کردم: یونس بن عبد الرحمن گمان می کند که معرفت اکتسابی است. امام علیه السلام فرمود: نه، به خطا رفته است، به درستی که خداوند به هر که خواهد معرفت را بدهد، از آنان کسانی باشند که خداوند معرفت را در ایشان پابرجا داشته و کسانی دیگر باشند که خداوند معرفت را در ایشان به امانت سپرده است. اما معرفت پابرجا آن است که خداوند هیچ گاه آن را باز نستاند و اما معرفت به امانت سپرده شده آن است که به مرد داده شود سپس از او ستانده شود.