قال الإمام الرضاء عليه السلام:
وَ سَأَلَهُ أَحْمَدُ بْنُ نَجْمٍ عَنِ اَلْعُجْبِ اَلَّذِي يُفْسِدُ اَلْعَمَلَ فَقَالَ ع اَلْعُجْبُ دَرَجَاتٌ مِنْهَا أَنْ يُزَيَّنَ لِلْعَبْدِ سُوءُ عَمَلِهِ فَيَرَاهُ حَسَناً فَيُعْجِبُهُ وَ يَحْسَبُ أَنَّهُ يُحْسِنُ صُنْعاً وَ مِنْهَا أَنْ يُؤْمِنَ اَلْعَبْدُ بِرَبِّهِ فَيَمُنُّ عَلَى اَللَّهِ وَ لِلَّهِ اَلْمِنَّةُ عَلَيْهِ فِيهِ .
احمد بن نجم از امام علیه السلام در باره خود بزرگ بینی تباه کننده کردار پرسید. امام علیه السلام فرمود: خود بزرگ بینی را مراتبی باشد: از آن مراتب این است که زشت کرداری بنده را در نگاهش آراسته می کند، پس کردارش را نیکو می پندارد و کردارش را بزرگ می شمارد و گمان می کند که کار نیکویی کرده است و از دیگر مراتب این است که بنده به پروردگارش ایمان آورد، پس آنگاه بر خدا منت نهد و حال آن که در این مورد منت نهادن از آن خداست.