قال الإمام الصادق عليه السلام:
وَ قَالَ ع لِبَعْضِ شِيعَتِهِ مَا بَالُ أَخِيكَ يَشْكُوكَ فَقَالَ يَشْكُونِي أَنِ اِسْتَقْصَيْتُ عَلَيْهِ حَقِّي فَجَلَسَ ع مُغْضَباً ثُمَّ قَالَ كَأَنَّكَ إِذَا اِسْتَقْصَيْتَ عَلَيْهِ حَقَّكَ لَمْ تُسِئْ أَ رَأَيْتَكَ مَا حَكَى اَللَّهُ عَنْ قَوْمٍ يَخافُونَ سُوءَ اَلْحِسابِ أَ خَافُوا أَنْ يَجُورَ اَللَّهُ عَلَيْهِمْ لاَ وَ لَكِنْ خَافُوا اَلاِسْتِقْصَاءَ فَسَمَّاهُ اَللَّهُ سُوءَ اَلْحِسابِ َمَنِ اِسْتَقْصَى فَقَدْ أَسَاءَ .
امام صادق علیه السلام به یکی از شیعیانش فرمود: چه شده که برادرت از تو گله دارد؟ عرض کرد: از من گله دارد که حق خویش را کامل از او ستاندم. امام علیه السلام با خشمناکی نشست؛ آنگاه فرمود: گویا گمان می کنی که چون حقت را به طور کامل از او ستانده ای عمل ناپسندی انجام نداده ای؟ آیا دیدی که خداوند از قومی حکایت کرد که از بدی حساب روز بازپسین می ترسیدند و از اینکه خداوند بر آنها ستم روا دارد در هراس بودند؟ نه، ولی از بازستانی تمام حق خدا در هراسند. پس خداوند آن را بدستانی حساب نامیده است؛ پس هر که حقش را کامل ستاند، بد کرده است.