قال الإمام الصادق عليه السلام:
قَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع أَ تَدْرِي مَنِ اَلشَّحِيحُ قُلْتُ هُوَ اَلْبَخِيلُ فَقَالَ ع اَلشُّحُّ أَشَدُّ مِنَ اَلْبُخْلِ إِنَّ اَلْبَخِيلَ يَبْخَلُ بِمَا فِي يَدِهِ وَ اَلشَّحِيحُ يَشُحُّ عَلَى مَا فِي أَيْدِي اَلنَّاسِ وَ عَلَى مَا فِي يَدِهِ حَتَّى لاَ يَرَى فِي أَيْدِي اَلنَّاسِ شَيْئاً إِلاَّ تَمَنَّى أَنْ يَكُونَ لَهُ بِالْحِلِّ وَ اَلْحَرَامِ لاَ يَشْبَعُ وَ لاَ يَنْتَفِعُ بِمَا رَزَقَهُ اَللَّهُ .
فضیل العیاض گفت که امام صادق علیه السلام به من فرمود: آیا می دانی شحیح چه کسی است؟ عرض کردم: همان بخیل است. امام علیه السلام فرمود: شح شدیدتر از بخل است؛ چرا که بخیل تنها به دارایی خویش بخل می ورزد و شحیح هم به دارایی مردم و هم به دارایی خویش خست می ورزد تا آنجا که چیزی از دارایی مردم نمی بیند جز آن که آرزو می کند آن دارایی-حلال یا حرام-برای او باشد. سیری نمی یابد و از روزی خدای سودی نمی برد.