قال الإمام الصادق عليه السلام:
اَلنَّاسُ فِي اَلْقُدْرَةِ عَلَى ثَلاَثَةِ أَوْجُهٍ رَجُلٍ يَزْعُمُ أَنَّ اَلْأَمْرَ مُفَوَّضٌ إِلَيْهِ فَقَدْ وَهَّنَ اَللَّهَ فِي سُلْطَانِهِ فَهُوَ هَالِكٌ وَ رَجُلٍ يَزْعُمُ أَنَّ اَللَّهَ أَجْبَرَ اَلْعِبَادَ عَلَى اَلْمَعَاصِي وَ كَلَّفَهُمْ مَا لاَ يُطِيقُونَ فَقَدْ ظَلَمَ اَللَّهَ فِي حُكْمِهِ فَهُوَ هَالِكٌ وَ رَجُلٍ يَزْعُمُ أَنَّ اَللَّهَ كَلَّفَ اَلْعِبَادَ مَا يُطِيقُونَهُ وَ لَمْ يُكَلِّفْهُمْ مَا لاَ يُطِيقُونَهُ فَإِذَا أَحْسَنَ حَمِدَ اَللَّهَ وَ إِذَا أَسَاءَ اِسْتَغْفَرَ اَللَّهَ فَهَذَا مُسْلِمٌ بَالِغٌ.
مردم در باره قدرت جبر و اختیار سه گونه اند: مردی که گمان می کند کار به او سپرده شده؛ پس بی گمان او خداوند را ناتوان شمرده است و این گونه مردی هلاک گردد و مردی که گمان می کند خداوند بندگان را بر گناهان مجبور ساخته و چیزهایی را که توانش را ندارند به آنان تکلیف نموده است. پس همانا او در باره فرمان دادن خداوند ستم نموده و این گونه مردی هلاک گردد و مردی که معتقد است که خداوند بندگان را در حد طاقت و توانشان تکلیف کرده و به آنچه در توانشان نیست تکلیف ننموده است، پس چون انسان کاری نیکو کند خدای را سپاس دارد و آنگاه که کاری بد کند از خداوند طلب مغفرت نماید و این گونه مردی مسلمانی کامل است.