حدیث امام کاظم (ع) درباره ولایت در قرآن

قال الإمام الکاظم عليه السلام:

سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اَللّهِ بِأَفْواهِهِمْ قَالَ يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا وَلاَيَةَ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ ع بِأَفْوَاهِهِمْ قُلْتُ وَ اَللّهُ مُتِمُّ نُورِهِ قَالَ وَ اَللَّهُ مُتِمُّ اَلْإِمَامَةِ لِقَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ اَلَّذِينَ فَآمِنُوا بِاللّهِ وَ رَسُولِهِ وَ اَلنُّورِ اَلَّذِي أَنْزَلْنا فَالنُّورُ هُوَ اَلْإِمَامُ قُلْتُ هُوَ اَلَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَ دِينِ اَلْحَقِّ قَالَ هُوَ اَلَّذِي أَمَرَ رَسُولَهُ بِالْوَلاَيَةِ لِوَصِيِّهِ وَ اَلْوَلاَيَةُ هِيَ دِينُ اَلْحَقِّ قُلْتُ لِيُظْهِرَهُ عَلَى اَلدِّينِ كُلِّهِ قَالَ يُظْهِرُهُ عَلَى جَمِيعِ اَلْأَدْيَانِ عِنْدَ قِيَامِ اَلْقَائِمِ قَالَ يَقُولُ اَللَّهُ وَ اَللّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلاَيَةِ اَلْقَائِمِ وَ لَوْ كَرِهَ اَلْكافِرُون بِوَلاَيَةِ عَلِيٍّ قُلْتُ هَذَا تَنْزِيلٌ قَالَ نَعَمْ أَمَّا هَذَا اَلْحَرْفُ فَتَنْزِيلٌ وَ أَمَّا غَيْرُهُ فَتَأْوِيلٌ قُلْتُ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا قَالَ إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى سَمَّى مَنْ لَمْ يَتَّبِعْ رَسُولَهُ فِي وَلاَيَةِ وَصِيِّهِ مُنَافِقِينَ وَ جَعَلَ مَنْ جَحَدَ وَصِيَّهُ إِمَامَتَهُ كَمَنْ جَحَدَ مُحَمَّداً وَ أَنْزَلَ بِذَلِكَ قُرْآناً فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِذا جاءَكَ اَلْمُنافِقُون بِوَلاَيَةِ وَصِيِّكَ قالُوا نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اَللّهِ وَ اَللّهُ يَعْلَمُ إِنَّكَ لَرَسُولُهُ وَ اَللّهُ يَشْهَدُ إِنَّ اَلْمُنافِقِين بِوَلاَيَةِ عَلِيٍّ لَكاذِبُونَ. اِتَّخَذُوا أَيْمانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اَللّهِ وَ اَلسَّبِيلُ هُوَ اَلْوَصِيُّ إِنَّهُمْ ساءَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ آمَنُوا بِرِسَالَتِكَ وَ كَفَرُوا بِوَلاَيَةِ وَصِيِّكَ فَطُبِع اَللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا يَفْقَهُونَ قُلْتُ مَا مَعْنَى لاَ يَفْقَهُونَ قَالَ يَقُولُ لاَ يَعْقِلُونَ بِنُبُوَّتِكَ قُلْتُ وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ تَعالَوْا يَسْتَغْفِرْ لَكُمْ رَسُولُ اَللّهِ قَالَ وَ إِذَا قِيلَ لَهُمُ اِرْجِعُوا إِلَى وَلاَيَةِ عَلِيٍّ يَسْتَغْفِرْ لَكُمُ اَلنَّبِيُّ مِنْ ذُنُوبِكُمْ لَوَّوْا رُؤُسَهُمْ قَالَ اَللَّهُ وَ رَأَيْتَهُمْ يَصُدُّون عَنْ وَلاَيَةِ عَلِيٍّ وَ هُمْ مُسْتَكْبِرُونَ عَلَيْهِ ثُمَّ عَطَفَ اَلْقَوْلَ مِنَ اَللَّهِ بِمَعْرِفَتِهِ بِهِمْ فَقَالَ سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ يَغْفِرَ اَللّهُ لَهُمْ إِنَّ اَللّهَ لا يَهْدِي اَلْقَوْمَ اَلْفاسِقِينَ يَقُولُ اَلظَّالِمِينَ لِوَصِيِّكَ قُلْتُ أَ فَمَنْ يَمْشِي مُكِبًّا عَلى وَجْهِهِ أَهْدى أَمَّنْ يَمْشِي سَوِيًّا عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ قَالَ إِنَّ اَللَّهَ ضَرَبَ مَثَلَ مَنْ حَادَ عَنْ وَلاَيَةِ عَلِيٍّ كَمَنْ يَمْشِي عَلَى وَجْهِهِ لاَ يَهْتَدِي لِأَمْرِهِ وَ جَعَلَ مَنْ تَبِعَهُ سَوِيّاً عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ وَ اَلصِّرَاطُ اَلْمُسْتَقِيمُ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ ع قَالَ قُلْتُ قَوْلُهُ إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ قَالَ يَعْنِي جَبْرَئِيلَ عَنِ اَللَّهِ فِي وَلاَيَةِ عَلِيٍّ ع قَالَ قُلْتُ وَ ما هُوَ بِقَوْلِ شاعِرٍ قَلِيلاً ما تُؤْمِنُون قَالَ قَالُوا إِنَّ مُحَمَّداً كَذَّابٌ عَلَى رَبِّهِ وَ مَا أَمَرَهُ اَللَّهُ بِهَذَا فِي عَلِيٍّ فَأَنْزَلَ اَللَّهُ بِذَلِكَ قُرْآناً فَقَالَ إِنَّ وَلاَيَةَ عَلِيٍّ تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ اَلْعالَمِينَ. وَ لَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنا مُحَمَّدٌ بَعْضَ اَلْأَقاوِيلِ. لَأَخَذْنا مِنْهُ بِالْيَمِينِ . ثُمَّ لَقَطَعْنا مِنْهُ اَلْوَتِين ثُمَّ عَطَفَ اَلْقَوْلَ فَقَالَ إِنَّ وَلاَيَةَ عَلِيٍّ لَتَذْكِرَةٌ لِلْمُتَّقِين لِلْعَالَمِينَ وَ إِنّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنْكُمْ مُكَذِّبِينَ . و إِنَّ عَلِيّاً لَحَسْرَةٌ عَلَى اَلْكافِرِينَ . و إِنَّ وَلاَيَتَهُ لَحَقُّ اَلْيَقِينِ. فَسَبِّحْ يَا مُحَمَّدُ بِاسْمِ رَبِّكَ اَلْعَظِيمِ يَقُولُ اُشْكُرْ رَبَّكَ اَلْعَظِيمَ اَلَّذِي أَعْطَاكَ هَذَا اَلْفَضْلَ قُلْتُ قَوْلُهُ لَمّا سَمِعْنَا اَلْهُدى آمَنّا بِهِ قَالَ اَلْهُدَى اَلْوَلاَيَةُ آمَنّا بِمَوْلاَنَا فَمَنْ آمَنَ بِوَلاَيَةِ مَوْلاَهُ فَلا يَخافُ بَخْساً وَ لا رَهَقاً قُلْتُ تَنْزِيلٌ قَالَ لاَ تَأْوِيلٌ قُلْتُ قَوْلُهُ لا أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لا رَشَداً قَالَ إِنَّ رَسُولَ اَللَّهِ ص دَعَا اَلنَّاسَ إِلَى وَلاَيَةِ عَلِيٍّ فَاجْتَمَعَتْ إِلَيْهِ قُرَيْشٌ فَقَالُوا يَا مُحَمَّدُ أَعْفِنَا مِنْ هَذَا فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اَللَّهِ ص هَذَا إِلَى اَللَّهِ لَيْسَ إِلَيَّ فَاتَّهَمُوهُ وَ خَرَجُوا مِنْ عِنْدِهِ فَأَنْزَلَ اَللَّهُ قُلْ إِنِّي لا أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّا وَ لا رَشَداً. قُلْ إِنِّي لَنْ يُجِيرَنِي مِنَ اَللّهِ إِنْ عَصَيْتُهُ أَحَدٌ وَ لَنْ أَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً إِلاّ بَلاغاً مِنَ اَللّهِ وَ رِسالاتِهِ فِي عَلِيٍّ قُلْتُ هَذَا تَنْزِيلٌ قَالَ نَعَمْ ثُمَّ قَالَ تَوْكِيداً وَ مَنْ يَعْصِ اَللّهَ وَ رَسُولَهُ فِي وَلاَيَةِ عَلِيٍّ فَإِنَّ لَهُ نارَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها أَبَداً قُلْتُ حَتّى إِذا رَأَوْا ما يُوعَدُونَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ ناصِراً وَ أَقَلُّ عَدَداً يَعْنِي بِذَلِكَ اَلْقَائِمَ وَ أَنْصَارَهُ قُلْتُ وَ اِصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ قَالَ يَقُولُونَ فِيكَ وَ اُهْجُرْهُمْ هَجْراً جَمِيلاً. وَ ذَرْنِي يَا مُحَمَّدُ وَ اَلْمُكَذِّبِين بِوَصِيِّكَ أُولِي اَلنَّعْمَةِ وَ مَهِّلْهُمْ قَلِيلاً قُلْتُ إِنَّ هَذَا تَنْزِيلٌ قَالَ نَعَمْ قُلْتُ لِيَسْتَيْقِنَ اَلَّذِينَ أُوتُوا اَلْكِتابَ قَالَ يَسْتَيْقِنُونَ أَنَّ اَللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ وَصِيَّهُ حَقٌّ قُلْتُ وَ يَزْدادَ اَلَّذِينَ آمَنُوا إِيماناً قَالَ وَ يَزْدَادُونَ بِوَلاَيَةِ اَلْوَصِيِّ إِيمَاناً قُلْتُ وَ لا يَرْتابَ اَلَّذِينَ أُوتُوا اَلْكِتابَ وَ اَلْمُؤْمِنُون قَالَ بِوَلاَيَةِ عَلِيٍّ ع قُلْتُ مَا هَذَا اَلاِرْتِيَابُ قَالَ يَعْنِي بِذَلِكَ أَهْلَ اَلْكِتَابِ وَ اَلْمُؤْمِنِينَ اَلَّذِينَ ذَكَرَ اَللَّهُ فَقَالَ وَ لاَ يَرْتَابُونَ فِي اَلْوَلاَيَةِ قُلْتُ وَ ما هِيَ إِلاّ ذِكْرى لِلْبَشَرِ قَالَ نَعَمْ وَلاَيَةُ عَلِيٍّ ع قُلْتُ إِنَّها لَإِحْدَى اَلْكُبَرِ قَالَ اَلْوَلاَيَةُ قُلْتُ لِمَنْ شاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّر قَالَ مَنْ تَقَدَّمَ إِلَى وَلاَيَتِنَا أُخِّرَ عَنْ سَقَرَ وَ مَنْ تَأَخَّرَ عَنَّا تَقَدَّمَ إِلَى سَقَرَ إِلاّ أَصْحابَ اَلْيَمِينِ قَالَ هُمْ وَ اَللَّهِ شِيعَتُنَا قُلْتُ لَمْ نَكُ مِنَ اَلْمُصَلِّينَ قَالَ إِنَّا لَمْ نَتَوَلَّ وَصِيَّ مُحَمَّدٍ وَ اَلْأَوْصِيَاءَ مِنْ بَعْدِهِ وَ لاَ يُصَلُّونَ عَلَيْهِمْ قُلْتُ فَما لَهُمْ عَنِ اَلتَّذْكِرَةِ مُعْرِضِين قَالَ عَنِ اَلْوَلاَيَةِ مُعْرِضِينَ قُلْتُ كَلاّ إِنَّها تَذْكِرَةٌ قَالَ اَلْوَلاَيَةُ قُلْتُ قَوْلُهُ يُوفُونَ بِالنَّذْرِ قَالَ يُوفُونَ لِلَّهِ بِالنَّذْرِ اَلَّذِي أَخَذَ عَلَيْهِمْ فِي اَلْمِيثَاقِ مِنْ وَلاَيَتِنَا قُلْتُ إِنّا نَحْنُ نَزَّلْنا عَلَيْكَ اَلْقُرْآنَ تَنْزِيلاً قَالَ بِوَلاَيَةِ عَلِيٍّ ع تَنْزِيلاً قُلْتُ هَذَا تَنْزِيلٌ قَالَ نَعَمْ ذَا تَأْوِيلٌ قُلْتُ إِنَّ هذِهِ تَذْكِرَةٌ قَالَ اَلْوَلاَيَةُ قُلْتُ يُدْخِلُ مَنْ يَشاءُ فِي رَحْمَتِهِ قَالَ فِي وَلاَيَتِنَا قَالَ وَ اَلظّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً أَ لاَ تَرَى أَنَّ اَللَّهَ يَقُولُ وَ ما ظَلَمُونا وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ قَالَ إِنَّ اَللَّهَ أَعَزُّ وَ أَمْنَعُ مِنْ أَنْ يَظْلِمَ أَوْ يَنْسُبَ نَفْسَهُ إِلَى ظُلْمٍ وَ لَكِنَّ اَللَّهَ خَلَطَنَا بِنَفْسِهِ فَجَعَلَ ظُلْمَنَا ظُلْمَهُ وَ وَلاَيَتَنَا وَلاَيَتَهُ ثُمَّ أَنْزَلَ بِذَلِكَ قُرْآناً عَلَى نَبِيِّهِ فَقَالَ وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ قُلْتُ هَذَا تَنْزِيلٌ قَالَ نَعَمْ قُلْتُ وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِين قَالَ يَقُولُ وَيْلٌ لِلْمُكَذِّبِينَ يَا مُحَمَّدُ بِمَا أَوْحَيْتُ إِلَيْكَ مِنْ وَلاَيَةِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ع أَ لَمْ نُهْلِكِ اَلْأَوَّلِينَ. ثُمَّ نُتْبِعُهُمُ اَلْآخِرِين قَالَ اَلْأَوَّلِينَ اَلَّذِينَ كَذَّبُوا اَلرُّسُلَ فِي طَاعَةِ اَلْأَوْصِيَاءِ كَذلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ قَالَ مَنْ أَجْرَمَ إِلَى آلِ مُحَمَّدٍ وَ رَكِبَ مِنْ وَصِيِّهِ مَا رَكِبَ قُلْتُ إِنَّ اَلْمُتَّقِينَ قَالَ نَحْنُ وَ اَللَّهِ وَ شِيعَتُنَا لَيْسَ عَلَى مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ غَيْرُنَا وَ سَائِرُ اَلنَّاسِ مِنْهَا بُرَآءُ قُلْتُ يَوْمَ يَقُومُ اَلرُّوحُ وَ اَلْمَلائِكَةُ صَفًّا لا يَتَكَلَّمُونَ اَلْآيَةَ قَالَ نَحْنُ وَ اَللَّهِ اَلْمَأْذُونُ لَهُمْ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ اَلْقَائِلُونَ صَوَاباً قُلْتُ مَا تَقُولُونَ إِذَا تَكَلَّمْتُمْ قَالَ نُمَجِّدُ رَبَّنَا وَ نُصَلِّي عَلَى نَبِيِّنَا وَ نَشْفَعُ لِشِيعَتِنَا فَلاَ يَرُدُّنَا رَبُّنَا قُلْتُ كَلاّ إِنَّ كِتابَ اَلفُجّارِ لَفِي سِجِّينٍ قَالَ هُمُ اَلَّذِينَ فَجَرُوا فِي حَقِّ اَلْأَئِمَّةِ وَ اِعْتَدَوْا عَلَيْهِمْ قُلْتُ ثُمَّ يُقَالُ هذَا اَلَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ تُ تَنْزِيلٌ قَالَ نَعَمْ .

محمد بن فضیل گوید: از حضرت ابو الحسن علیه السلام راجع بقول خدای عز و جل«میخواهند با پف دهانشان نور خدا را خاموش کنند-8 سوره 61-»پرسیدم، فرمود: یعنی میخواهند ولایت امیر المومنین علیه السلام را با پف دهانشان خاموش کنند، عرضکردم: «خدا تمام کننده نور خود است»فرمود: خدا تمام کننده امامت است، بدلیل قول خدای عز و جل«کسانی که بخدا و رسولش و نوری که فرو فرستاده ایم ایمان آورند-8 سوره 64-»پس نور همان امامست. عرضکردم: «اوست خدایی که رسول خود را بهدایت و دین حق فرستاده است-9 سوره 64-» فرمود: یعنی اوست که رسولش را بولایت وصیش امر کرد و ولایت همان دین حق است. عرضکردم: «تا آن را بر هر دینی غالب کند»فرمود: یعنی آن را در زمان قیام قایم بر همه دینها غلبه دهد، خدا میفرماید: «و خدا تمام کننده نور خود است»یعنی ولایت قایم«اگر چه کافران(بولایت علی علیه السلام)نخواهند»عرضکردم: این تنزیل است؟ فرمود: آری این حرف تنزیل است و اما غیر آن تاویلست. -عرضکردم: (تفسیر این آیه چیست؟ )«این برای آنست که آنها ایمان آورده، سپس کافر شدند-3 سوره 63-» -فرمود خدای تبارک و تعالی کسانی را که از پیغمبرش در امر ولایت وصیش پیروی نکرده، منافق نامیده و کسی را که وصیت و امامت او را منکر شده، مانند منکر محمد قرار داده و برای این مطلب آیه ای نازل کرده و فرموده است: «چون منافقین(بولایت وصیت)نزد تو آیند، گویند: شهادت میدهم که تو پیغمبر خدایی، خدا نیز داند که تو پیغمبر او هستی و خدا شهادت میدهد که منافقین(بولایت علی)دروغ گویند. سوگندهای دروغین خویش را سپر خود ساخته اند و از راه خدا بگشته اند(راه خدا همان وصی است) و بد است آنچه انجام میدهند. این برای آنست که(برسالت تو)ایمان آورده و(بولایت وصیت)کافر شدند پس(خدا)بر دلهایشان مهر نهاد و آنها فهم نمیکنند-3 سوره 63-». عرضکردم: معنی فهم نمیکنند چیست؟ فرمود. خدا میفرماید: نبوت تو را تعقل نمیکنند. عرض کردم «و چون بآنها گویند: بیایید تا رسول خدا برای شما آمرزش طلبد»فرمود: یعنی و چون بآنها گویند بولایت علی برگردید تا پیغمبر برای گناهان شما آمرزش طلبد«سرهای خویش به پیچند»خدا فرماید: «و آنها را ببینی که برگردند»از ولایت علی«در حالی که متکبرند»از آن. سپس گفتار خدا متوجه معرفی آنها شده، میفرماید: «برای آنها برابر است، برایشان آمرزش خواهی یا آمرزش نخواهی، خدا آنها را هرگز نخواهد آمرزید، که خدا گروه فاسقان را هدایت نکند»یعنی ستمگران بوصی تو را. عرضکردم: «آیا آنکه نگونسار بر چهره خویش راه رود، هدایت یافته تر است، یا آنکه با قامت راست براه مستقیم میرود؟ -22 سوره 67-»فرمود: خدا کسیرا که از ولایت علی برگشته بکسی مثل زده است که برو افتاده، راه میرود و در کار خود گمراهست. -و کسی را که از علی پیروی کند، باقامت راست و بر راه مستقیم قرار داده و راه مستقیم همان امیر المومنین علیه السلام است. عرضکردم: خدا فرماید: «آن گفتار رسولی ارجمند است-40 سوره 69-»فرمود: یعنی گفتار جبرییل از جانب خدا در باره ولایت علی علیه السلام است. عرضکردم: «و گفتار خیال پردازی نیست، شما اندکی ایمان می آورید-41-سوره 69-»فرمود: آنها گفتند: محمد بپروردگارش دروغ بسته و خدا او را در باره علی چنین دستوری نداده است، پس خدا آیه ای فرستاد و فرمود: همانا«(ولایت علی)از جانب پروردگار جهانیان نازل شده است. اگر(محمد) بعضی از گفته ها را بدروغ بما نسبت دهد، دست راستش را میگیریم(او را بشدت بگیریم)و شاهرگش را ببریم» سپس سخن را متوجه این موضوع کرده و فرموده است: «همانا(ولایت علی)یادآوری است برای پرهیزگاران (جهانیان)و ما میدانیم که بعضی از شما تکذیب کنندگانید. و همانا(علی)مایه افسوس کافرانست. و همانا(ولایت او)حقیقت یقین است. تسبیح بگو(ای محمد)بنام پروردگار بزرگت-آخر سوره 69-»میفرماید: پروردگار بزرگت را که این فضیلت بتو عطا فرموده سپاسگزاری کن. عرضکردم: خدا فرماید: «و ما همین که هدایت را شنیدیم بآن ایمان آوردیم-13 سوره 71-» فرمود: هدایت همان ولایت است. یعنی بمولای خود ایمان آوردیم. پس هر که بولایت مولای خود ایمان آورد«از نقصان و ستم نترسد»عرضکردم: این تنزیل است؟ فرمود؟ نه، تاویل است(یعنی آنچه در باره ولایت گفتم آیه قرآن نیست ولی مقصود و معنی آنست). عرضکردم: خدا فرماید: «من اختیار زیان زدن و هدایت کردن شما را ندارم-21 سوره 71-» -فرمود: رسول خدا صلی الله علیه و آله مردم را بولایت علی دعوت فرمود، قریش نزد آن حضرت انجمن کردند و گفتند: ای محمد ما را از این امر معاف کن، پیغمبر صلی الله علیه و آله بآنها فرمود: این امر با خداست با من نیست، آنها حضرت را متهم کردند و از نزدش بیرون آمدند. پس خدا این آیه نازل فرمود: «بگو من اختیار زیان زدن و هدایت کردن شما را ندارم. بگو هیچ کس مرا در برابر خدا پناه ندهد(اگر نافرمانیش کنم)و جز او پناهگاهی نیابم، مگر اینکه از جانب خدا ابلاغ کنم و پیغامهای او را(در باره علی علیه السلام)برسانم 22-». عرضکردم: این تنزیل است؟ فرمود: آری، سپس خدا برای تاکید مطلب فرموده است: «و هر که نافرمانی خدا و رسولش کند(در باره ولایت علی)آتش دوزخ همیشه و جاودان برای او است»عرض کردم: «تا زمانی که عذاب موعود را ببینند خواهند دانست کیست که یاورش ناتوانتر و سپاهش کمتر است -23-»فرمود: مقصود از این آیه امام قایم و یاران او است. عرضکردم: «بر آنچه میگویند شکیبا باش-9 سوره 72-»فرمود: یعنی آنچه در باره تو میگویند «و از آنها ببر، بریدنی نیکو. و مرا واگذار(ای محمد)با تکذیب کنندگان(نسبت بوصیت)که صاحب نعمتند و اندکی مهلتشان ده-11-»عرضکردم: این تنزیل است؟ فرمود: آری(یعنی کلمه بوصیک نیز نازل شده است). عرضکردم: «تا بیقین رسند کسانی که بآنها کتاب داده شده؟ -31 سوره 74-»فرمود: یعنی تا یقین کنند که خدا و پیغمبر و وصیش برحقند. عرضکردم: «و آنها که ایمان آورده اند، ایمانشان بیفزاید؟ »فرمود: یعنی ایمانشان بولایت وصی افزوده گردد. -عرضکردم: «و اهل کتاب و مومنان شک نکنند؟ »فرمود: یعنی بولایت علی علیه السلام. عرضکردم: مقصود از شک چیست؟ فرمود: مقصود اهل کتابست و مومنینی که خدا ذکر نموده، سپس فرمود: و آنها در باره ولایت شک نکنند. عرضکردم: «این جز یادآوری برای بشر نیست؟ »فرمود: آری، ولایت علی علیه السلام است. عرضکردم: «آن یکی از حوادث بزرگست؟ »فرمود: یعنی ولایت. عرضکردم: «برای هر کس از شما که خواهد جلو رود یا عقب افتد؟ »فرمود: یعنی کسی که بولایت ما جلو رود از دوزخ عقب افتد و آنکه از ما عقب کشد، بدوزخ جلو رود. عرضکردم: «جز اصحاب یمین؟ »فرمود: آنها بخدا شیعیان ما باشند. عرضکردم: «ما از نمازگزاران نبودیم؟ 42»فرمود: یعنی ما وصی محمد و اوصیا بعد از او را دوست نداشتیم و بر آنها درود نمیفرستادند. عرضکردم: «آنها را چه شده که از این تذکر روی گردانند؟ 49»فرمود: یعنی از ولایت روی گردانند. عرضکردم: «نه، این یادآوری است؟ »فرمود: یعنی ولایت. عرضکردم: خدا فرماید: «بنذر وفا میکنند؟ -7 سوره 76-»فرمود: یعنی به پیمانی که خدا در میثاق راجع بولایت ما از آنها گرفته وفا میکنند، عرضکردم: «ما این قرآن را بتو نازل کردیم، نازل کردنی-31-»فرمود: یعنی نازل کردنی بولایت علی علیه السلام. عرضکردم: این تنزیل است؟ فرمود: آری، این تاویل است. -عرضکردم: «همانا این یادآوری است؟ »فرمود: یعنی ولایت. عرضکردم: «خدا هر که را خواهد در رحمت خود داخل کند؟ 31»فرمود: یعنی در ولایت ما: فرمود، «و خدا برای ستمگران عذابی دردناک آماده ساخته»مگر نبینی که خدا فرماید: «بما ستم نکردند ولی بخودشان ستم میکنند؟ -54 سوره 2-»امام فرمود: همانا خدا گرامیتر و عالی تر از آنست که ستم بیند یا خود را بستم نسبت دهد، ولی خدا ما را بخود مربوط ساخت و ستم بما را ستم بخود قرار داد و ولایت ما را ولایت خویش، سپس برای این موضوع آیه یی بر پیغمبرش نازل کرد و فرمود: «ما بآنها ستم نکردیم، ولی آنها بخود ستم نمودند-118 سوره 16-»گفتم: این تنزیل است؟ فرمود: آری. عرضکردم: «در آن روز وای بر تکذیب کنندگان؟ -15 سوره 77-»فرمود: یعنی ای محمد وای بر تکذیب کنندگان ولایت علی بن ابی طالب علیه السلام که بتو وحی کردیم«مگر پیشینیان را هلاک نکردیم؟ و دیگران را نیز دنبال آنها بریم؟ -17-»فرمود: پیشینیان آنهایند که پیغمبران را راجع باطاعت از اوصیا تکذیب نمودند«با نافرمانان این گونه رفتار میکنیم؟ »فرمود: یعنی آنها که نسبت بآل محمد نافرمانی نموده و کردند آنچه کردند. عرضکردم: «همانا پرهیزگاران»فرمود: بخدا ما هستیم و شیعیان ما، جز ما کسی ملت ابراهیم را ندارد، و مردم دیگر از آن برکنارند. عرضکردم: «روزی که روح و فرشتگان صف کشیده سخن نگویند. . تا آخر آیه 38 سوره 78-(که فرماید: مگر کسی که خدا باو اجازه دهد و او درست گوید»فرمود: بخدا ما هستیم که روز قیامت اجازه داریم(سخن گوییم)و درست گوییم. عرضکردم: آنگاه که گویید چه خواهید گفت؟ فرمود: بزرگی پروردگار خود گوییم و بر پیغمبر خود درود فرستیم - و از شیعیان خود شفاعت کنیم، و پروردگار ما را رد نکند. عرضکردم: «نه، اصلا نامه گنهکاران در سجین است-7 سوره 83-»فرمود: آنها کسانی هستند که نسبت بحق ایمه نافرمانی خدا کردند و برایشان ستم نمودند. عرضکردم: «سپس گفته می شود: اینست آنچه تکذیبش میکردید؟ 16»فرمود: یعنی امیر المومنین علیه السلام عرضکردم: تنزیل است؟ فرمود: آری.