حدیث امام صادق (ع) درباره ولایت در قرآن

قال الإمام الصادق عليه السلام:

فِي قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالَ اَلَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَيُّ اَلْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَقاماً وَ أَحْسَنُ نَدِيًّا قَالَ كَانَ رَسُولُ اَللَّهِ ص دَعَا قُرَيْشاً إِلَى وَلاَيَتِنَا فَنَفَرُوا وَ أَنْكَرُوا فَقَالَ اَلَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قُرَيْشٍ لِلَّذِينَ آمَنُوا اَلَّذِينَ أَقَرُّوا لِأَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ لَنَا أَهْلَ اَلْبَيْتِ أَيُّ اَلْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَقاماً وَ أَحْسَنُ نَدِيًّا تَعْيِيراً مِنْهُمْ فَقَالَ اَللَّهُ رَدّاً عَلَيْهِمْ وَ كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ مِنَ اَلْأُمَمِ اَلسَّالِفَةِ هُمْ أَحْسَنُ أَثاثاً وَ رِءْياً قُلْتُ قَوْلُهُ مَنْ كانَ فِي اَلضَّلالَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ اَلرَّحْمنُ مَدًّا قَالَ كُلُّهُمْ كَانُوا فِي اَلضَّلاَلَةِ لاَ يُؤْمِنُونَ بِوَلاَيَةِ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ ع وَ لاَ بِوَلاَيَتِنَا فَكَانُوا ضَالِّينَ مُضِلِّينَ فَيَمُدُّ لَهُمْ فِي ضَلاَلَتِهِمْ وَ طُغْيَانِهِمْ حَتَّى يَمُوتُوا فَيُصَيِّرُهُمُ اَللَّهُ شَرّاً مَكَاناً وَ أَضْعَفَ جُنْداً قُلْتُ قَوْلُهُ حَتّى إِذا رَأَوْا ما يُوعَدُونَ إِمَّا اَلْعَذابَ وَ إِمَّا اَلسّاعَةَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَكاناً وَ أَضْعَفُ جُنْداً قَالَ أَمَّا قَوْلُهُ حَتّى إِذا رَأَوْا ما يُوعَدُون فَهُوَ خُرُوجُ اَلْقَائِمِ وَ هُوَ اَلسَّاعَةُ فَسَيَعْلَمُونَ ذَلِكَ اَلْيَوْمَ وَ مَا نَزَلَ بِهِمْ مِنَ اَللَّهِ عَلَى يَدَيْ قَائِمِهِ فَذَلِكَ قَوْلُهُ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَكاناً يَعْنِي عِنْدَ اَلْقَائِمِ وَ أَضْعَفُ جُنْداً قُلْتُ قَوْلُهُ وَ يَزِيدُ اَللّهُ اَلَّذِينَ اِهْتَدَوْا هُدىً قَالَ يَزِيدُهُمْ ذَلِكَ اَلْيَوْمَ هُدًى عَلَى هُدًى بِاتِّبَاعِهِمُ اَلْقَائِمَ حَيْثُ لاَ يَجْحَدُونَهُ وَ لاَ يُنْكِرُونَهُ قُلْتُ قَوْلُهُ لا يَمْلِكُونَ اَلشَّفاعَةَ إِلاّ مَنِ اِتَّخَذَ عِنْدَ اَلرَّحْمنِ عَهْداً قَالَ إِلاَّ مَنْ دَانَ اَللَّهَ بِوَلاَيَةِ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ اَلْأَئِمَّةِ مِنْ بَعْدِهِ فَهُوَ اَلْعَهْدُ عِنْدَ اَللَّهِ قُلْتُ قَوْلُهُ إِنَّ اَلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا اَلصّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ اَلرَّحْمنُ وُدًّا قَالَ وَلاَيَةُ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ هِيَ اَلْوُدُّ اَلَّذِي قَالَ اَللَّهُ تَعَالَى قُلْتُ فَإِنَّما يَسَّرْناهُ بِلِسانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ اَلْمُتَّقِينَ وَ تُنْذِرَ بِهِ قَوْماً لُدًّا قَالَ إِنَّمَا يَسَّرَهُ اَللَّهُ عَلَى لِسَانِهِ حِينَ أَقَامَ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ع عَلَماً فَبَشَّرَ بِهِ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ أَنْذَرَ بِهِ اَلْكَافِرِينَ وَ هُمُ اَلَّذِينَ ذَكَرَهُمُ اَللَّهُ فِي كِتَابِهِ لُدًّا أَيْ كُفَّاراً قَالَ وَ سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أُنْذِرَ آباؤُهُمْ فَهُمْ غافِلُونَ قَالَ لِتُنْذِرَ اَلْقَوْمَ اَلَّذِينَ أَنْتَ فِيهِمْ كَمَا أُنْذِرَ آبَاؤُهُمْ فَهُمْ غَافِلُونَ عَنِ اَللَّهِ وَ عَنْ رَسُولِهِ وَ عَنْ وَعِيدِهِ لَقَدْ حَقَّ اَلْقَوْلُ عَلى أَكْثَرِهِمْ مِمَّنْ لاَ يُقِرُّونَ بِوَلاَيَةِ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ ع وَ اَلْأَئِمَّةِ مِنْ بَعْدِهِ فَهُمْ لا يُؤْمِنُونَ بِإِمَامَةِ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ اَلْأَوْصِيَاءِ مِنْ بَعْدِهِ فَلَمَّا لَمْ يُقِرُّوا كَانَتْ عُقُوبَتُهُمْ مَا ذَكَرَ اَللَّهُ إِنّا جَعَلْنا فِي أَعْناقِهِمْ أَغْلالاً فَهِيَ إِلَى اَلْأَذْقانِ فَهُمْ مُقْمَحُونَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ ثُمَّ قَالَ وَ جَعَلْنا مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْناهُمْ فَهُمْ لا يُبْصِرُونَ عُقُوبَةً مِنْهُ لَهُمْ حَيْثُ أَنْكَرُوا وَلاَيَةَ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ ع وَ اَلْأَئِمَّةِ مِنْ بَعْدِهِ هَذَا فِي اَلدُّنْيَا وَ فِي اَلْآخِرَةِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ مُقْمَحُونَ ثُمَّ قَالَ يَا مُحَمَّدُ وَ سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ بِوَلاَيَةِ عَلِيٍّ وَ مَنْ بَعْدَهُ ثُمَّ قَالَ إِنَّما تُنْذِرُ مَنِ اِتَّبَعَ اَلذِّكْرَ يَعْنِي أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ع وَ خَشِيَ اَلرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ فَبَشِّرْهُ يَا مُحَمَّدُ بِمَغْفِرَةٍ وَ أَجْرٍ كَرِيمٍ .

ابو بصیر گوید: امام صادق علیه السلام راجع بقول خدای عز و جل: «و چون آیه های روشن ما را بر آنها بخوانند، کسانی که کافرند بکسانی که مومنند گویند: کدام یک از دو دسته مقام بهتر و مجلس آراسته تری دارند-73 سوره 19-»فرمود: رسول خدا صلی الله علیه و آله قریش را بولایت ما دعوت کرد، آنها دوری گزیدند و انکار کردند، پس کفار قریش باهل ایمانی که بامیر المومنین و ما خانواده اقرار کرده بودند از راه سرزنش گفتند: «کدام یک از این دو دسته مقام بهتر و مجلس آراسته تری دارند» خدا برای رد ایشان فرمود: «پیش از ایشان چه نسلهایی را(از امتهای گذشته)هلاک کرده ایم که اثاث و جلوه زندگی بهتری داشتند-74 سوره 19-». عرضکردم: خدا فرماید: «هر که در گمراهی باشد، خدای رحمانش همی کشاند»فرمود: همه آنها در گمراهی بودند -نه بولایت امیر المومنین ایمان آوردند و نه بولایت ما و گمراه بودند و گمراه کننده خدا ایشان را در گمراهی و طغیان همی کشید تا بمردند، و خدا ایشان را ببدترین جایگاه و ناتوان تر سپاه رسانید. عرضکردم: خدا فرماید: «تا چون موعود خویش یا عذاب و یا رستاخیز را ببینند، خواهند دانست نیست که مکانش بدتر و سپاهش ناتوانتر است»فرمود: اما اینکه فرماید: «تا چون موعود خویش را ببینند»آن خروج قایم و رستاخیز است، در آن روز خواهند دانست با آنچه را که بدست قایمش بر آنها فرود آورد، اینست که میفرماید: «کیست که مکانش بدتر(یعنی نزد قایم)و سپاهش ناتواناتر است. عرضکردم: خدا فرماید: «خدا هدایت هدایت شدگان را بیفزاید»فرمود: خدا در آن روز آنهایی را که هدایت شده اند بسبب پیرویشان از قایم هدایت روی هدایت افزاید، زیرا او را رد نکنند و منکر نشوند. عرضکردم: خدا فرماید: «اختیار شفاعت ندارد. مگر کسی که نزد خدای رحمان پیمان بسته باشد-87 سوره 19-»فرمود: یعنی مگر کسی که با ولایت امیر المومنین علیه السلام و ایمه بعد از او دینداری خدا کند. اینست پیمان نزد خدا. عرضکردم: خدا فرماید: «کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کردند خدای رحمان برای آنها محبتی قرار خواهد داد-96-»فرمود: آن محبتی که خدای تعالی می فرماید: دوستی امیر المومنین علیه السلام است. عرضکردم: «ما تنها این قرآن را بزبان تو روان کرده ایم تا پرهیزگاران را بشارت دهی و گروه سرسخت را بدان بیم دهی-97-»فرمود: خدا قرآن را بزبان او روان کرد، زمانی که امیر المومنین علیه السلام را براهنمایی منصوب کرد، پس مومنان را بشارت داد و کافران را بآن بیم داد، و این کافران همان کسانند که خدا در کتابش آنها را سرسخت یعنی کافر نامیده، باز از آن حضرت در باره این قول خدا پرسیدم -«تا بیم دهی گروهی که پدرانشان بیم نیافته و خودشان بیخبرند-6 سوره 36-»فرمود: یعنی تا بیم دهی گروهی را که تو در میان ایشان هستی چنان که پدرانشان بیم داده شدند، زیرا اینها از خدا و پیغمبر و تهدیدش بیخبرند«گفتار خدا در باره بیشتر آنها ثابت شده(یعنی در باره کسانی که بولایت امیر المومنین و امامان بعد از او اقرار نیاورند)و آنها ایمان نمی آورند»بامامت امیر المومنین و اوصیا بعد از او، و چون اقرار نیاوردند. کیفرشان همانست که خدا فرماید: «بگردنهای ایشان غل و زنجیرها بگذاریم که تا چانه آنها برسد و سرشان بیحرکت ماند-8 سوره 36-»در میان آتش دوزخ، سپس فرماید: «و پیش رویشان سدی قرار دهیم و پشت سرشان سدی دیگر، و آنها را بپوشانیم که جایی را نبینند»این عمل از نظر کیفری است از جانب خدا برای ایشان که ولایت امیر المومنین و امامان بعد از او را انکار کردند، این کیفر دنیای آنهاست و در آخرت در آتش دوزخ(بوسیله غل و زنجیر)سرشان بیحرکت ماند. سپس خدا فرماید: ای محمد«بیمشان دهی یا بیمشان ندهی برای آنها یکسانست، این مردم ایمان نیاورند-10-»بخدا و بولایت علی و جانشینان او، سپس فرماید: «فقط تو کسی را بیم دهی که از ذکر 232 - 3 (یعنی امیر المومنین علیه السلام)پیروی کند - و از خدای رحمان بنا دید ترسد، او را بشارت ده(ای محمد) بآمرزش و پاداشی ارجمند.