قال الإمام الصادق عليه السلام:
مَا مِنْ ذِي مَالٍ ذَهَبٍ وَ لاَ فِضَّةٍ يَمْنَعُ زَكَاةَ مَالِهِ إِلاَّ حَبَسَهُ اَللَّهُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ بِقَاعٍ قَرْقَرٍ سَلَّطَ عَلَيْهِ شُجَاعاً أَقْرَعَ يُرِيدُهُ وَ هُوَ يَحِيدُ عَنْهُ فَإِذَا رَأَى أَنَّهُ لاَ يَتَخَلَّصُ مِنْهُ و أَمْكَنَهُ مِنْ يَدِهِ فَقَضَمَهَا كَمَا يُقْضَمُ اَلْفُجْلُ حَتَّى يَصِيرَ طَوْقاً فِي عُنُقِهِ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ اَلْقِيامَةِ َ مَا مِنْ ذِي مَالٍ وَ إِبِلٍ أَوْ بَقَرٍ أَوْ غَنَمٍ يَمْنَعُ زَكَاةَ مَالِهِ إِلاَّ حَبَسَهُ اَللَّهُ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ بِقَاعٍ قَرْقَرٍ يَطَؤُهُ كُلُّ ذِي ظِلْفٍ بِظِلْفِهَا وَ يَنْهَشُهُ كُلُّ ذِي نَابٍ بِنَابِهَا وَ مَا مِنْ ذِي مَالٍ نَخْلٍ أَوْ كَرْمٍ أَوْ زَرْعٍ يَمْنَعُ زَكَاتَهَا إِلاَّ طَوَّقَهُ اَللَّهُ رَيْعَةَ أَرْضِهِ إِلَى سَبْعِ أَرَضِينَ إِلَى يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ .
امام صادق علیه السلام فرمود: هیچ طلادار و نقره داری نباشد که زکات دارایی اش را نپردازد جز آنکه خداوند او را در روز رستاخیز در زمینی صاف و لغزنده به بند کشد و اژدهایی را که از بسیاری زهر در سرش، موی سرش ریخته بر او مسلط سازد، آن اژدها در پی او رود و او بگریزد و آنگاه که ببیند نمی تواند از دستش رهایی یابد دستش را به سوی اژدها دراز کرده و آن اژدها مانند ترب دستش را خرد خرد بجود، سپس بر گرد گردنش حلقه زند و این همان سخن خدای گرامی و بزرگ است که می فرماید: «زودا به آنچه بخل می ورزیدند در روز رستاخیز طوق گردنشان شود» آل عمران ، آیه 180 و هیچ شتردار و گاودار و گوسفندداری نباشد که زکات مالش را نپردازد جز آنکه خداوند او را در روز رستاخیز در زمینی صاف و لغزنده به بند کشد و هر حیوان سم داری او را لگدمال کند و هر نیش داری او را بگزد و هیچ باغدار خرما و انگور و هیچ کشاورزی نباشد که زکات محصولش را نپردازد جز آنکه خداوند زمینش را تا عمق زمین هفتم تا روز رستاخیز همچون قلاده ای بر گرد گردنش آویزد.