قال الإمام عليّ عليه السلام:
إِنَّ اَلدُّنْيَا خَيْرُهَا زَهِيدٌ وَ شَرُّهَا عَتِيدٌ وَ لَذَّتُهَا قَلِيلَةٌ وَ حَسْرَتُهَا طَوِيلَةٌ تَشُوبُ نَعِيمَهَا بِبُؤْسٍ وَ تَقْرِنُ سُعُودَهَا بِنُحُوسٍ وَ تَصِلُ نَفْعَهَا بِضُرٍّ وَ تَمْزِجُ حُلْوَهَا بِمُر
بدرستی که خوبی دنیا، اندک و بدی آن مهیّا و لذّت آن، کم و افسوس آن دراز است، نعمتهای آن به سختی آمیخته و نیکبختی آن به بدبختی نزدیک، و بهره آن به زیان می رسد و شیرینی آن با تلخی مخلوط است.