مَنْ سَرَّهُ اَلْغِنَى بِلاَ مَالٍ وَ اَلْعِزُّ بِلاَ سُلْطَانٍ وَ اَلْكَثْرَةُ بِلاَ عَشِيرَةٍ فَلْيَخْرُجْ مِنْ ذُلِّ مَعْصِيَةِ اَللَّهِ إِلَى عِزِّ طَاعَتِهِ فَإِنَّهُ وَاجِدُ ذَلِكَ كُلِّه
کسی که مایل است شادمان نماید او را توانگری بدون مالی، و ارجمندی بی سلطنتی و بسیاری بی قبیله ای، پس باید از پستی نافرمانی خداوند خارج و به عزّت فرمانبری او درآید، پس او دارای تمامی آن است.
مَنْ كَثُرَتْ طَاعَتُهُ كَثُرَتْ كَرَامَتُه
کسی که فرمانبری او بسیار گردد، شرافتش فزونی یابد.
لاَ عِزَّ كَالطَّاعَة
عزّتی همانند فرمانبری نیست.
لاَ عِزَّ إِلاَّ بِالطَّاعَة
ارجمندی جز با فرمانبری فراهم نیاید.
مَنْ أَطَاعَ اَللَّهَ اِسْتَنْصَر
کسی که پروردگار را فرمانبردار است، طلب یاری کند.
مَنْ أَطَاعَ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ عَزَّ نَصْرُه
کسی که خداوند را فرمانبرداری کند، خداوند او را با عزّت یاری کند.
مَنْ أَطَاعَ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ لَمْ يَضُرَّهُ مَنْ أَسْخَطَ مِنَ اَلنَّاس
کسی که فرمانبردار خداوند است، دشمنی مردم به او زیان نرساند.
مَنْ سَالَمَ اَللَّهَ سَلِم
کسی که با خدا آشتی کند، سالم ماند.
مَنْ سَالَمَ اَللَّهَ سَلَّمَهُ وَ مَنْ حَارَبَ اَللَّهَ حَرَبَه
کسی که با خداوند آشتی کند او نیز با او آشتی نماید و کسی را که با او ستیز نماید، هلاک گرداند.
مَنْ أَطَاعَ اَللَّهَ جَلَّ أَمْرُه
فرمانبردار خداوند، بزرگ مرتبه شود.
مَنْ أَطَاعَ اَللَّهَ عَلاَ أَمْرُه
فرمانبردار خداوند بلند مرتبه گردد.
اَلْمَعْصِيَةُ هِمَّةُ اَلْأَرْجَاس
نافرمانی، همّت پلیدان است.