گنجینه احادیث

اَلدُّنْيَا شَرَكُ اَلنُّفُوسِ وَ قَرَارَةُ كُلِّ ضُرٍّ وَ بُؤْس

دنیا کمینگاه نفسهاست و جایگاه هر زیان و سختی است.

إِنَّ بَطْنَ اَلْأَرْضِ مَيِّتٌ وَ ظَهْرَهُ سَقِيم

بدرستی که دل زمین مرده و پشت او بیمار است.

إِنَّ اَلدُّنْيَا خَيْرُهَا زَهِيدٌ وَ شَرُّهَا عَتِيدٌ وَ لَذَّتُهَا قَلِيلَةٌ وَ حَسْرَتُهَا طَوِيلَةٌ تَشُوبُ نَعِيمَهَا بِبُؤْسٍ وَ تَقْرِنُ سُعُودَهَا بِنُحُوسٍ وَ تَصِلُ نَفْعَهَا بِضُرٍّ وَ تَمْزِجُ حُلْوَهَا بِمُر

بدرستی که خوبی دنیا، اندک و بدی آن مهیّا و لذّت آن، کم و افسوس آن دراز است، نعمتهای آن به سختی آمیخته و نیکبختی آن به بدبختی نزدیک، و بهره آن به زیان می رسد و شیرینی آن با تلخی مخلوط است.

إنّ الدّنيا ربّما أقبلت على الجاهل بالاتّفاق و أدبرت العاقل بالاستحقاق مع استحقاق فإن أتتك منها سهمة مع جهل أو فاتتك منها بغية مع عقل فايّاك أن يحملك ذلك على الرّغبة في الجهل و الزّهد في العقل فإنّ ذلك يزري بك و يرديك

بدرستی که دنیا چه بسا به نادان ناگهانی روی می کند و به خردمند گرچه سزاوار است پشت می گرداند، پس اگر با نادانی سهمی از آن به تو رسید و یا دلخواه با خردی از تو فوت گردید، پس مبادا این کار، تو را به نادانی تشویق و در خرد و دانایی بی میل نماید چون تو را عیبناک و هلاک می گرداند.

إِنَّ لِلدُّنْيَا مَعَ كُلِّ شَرْبَةٍ شَرَقا وَ مَعَ كُلِّ أَكْلَةٍ غَصَصا لاَ تُنَالُ مِنْهَا نِعْمَةٌ إِلاَّ بِفِرَاقِ أُخْرَى وَ لاَ يَسْتَقْبِلُ فِيهَا اَلْمَرْءُ يَوْما مِنْ عُمرِهِ إِلاَّ بِفِرَاقِ آخَرَ مِنْ أَجَلِهِ وَ لاَ يَحْيَى لَهُ فِيهَا أَثَرٌ إِلاَّ مَاتَ لَهُ أَثَر

بدرستی که با هر جرعۀ دنیا، گلو گرفتنی و با هر لقمۀ دنیا حلق ماندنی غم و اندوهی است.نعمتی از آن نمی رسد مگر به جدایی نعمت دیگری، و آدمی به استقبال روزی از زندگی خود نمی رود مگر به جدایی و مفارقت از یک روز از زندگی خود، و علامتی از او زنده نمی شود مگر علامتی از آن می میرد.

دَارٌ بِالْبَلاَءِ مَحْفُوفَةٌ وَ بِالْغَدْرِ مَوْصُوفَةٌ لاَ تَدُومُ أَحْوَالُهَا وَ لاَ يَسْلَمُ نُزَّالُهَا

دنیا خانه ای است به بلا پیچیده و به فریب بیان شده.احوال آن، پایدار نمی ماند و فرود آمدگان آن، سالم نمی مانند.

دار هانت على ربّها،فخلط حلالها بحرامها و خيرها بشرّها و حلوها بمرّها

دنیا خانه ای است که برای صاحب آن پست و خوار است حلال آن به حرام و خیر آن به شر و شیرینی آن به تلخی آمیخته است.

رُبَّ عَاطِبٍ بَعْدَ اَلسَّلاَمَة

چه بسا آدمی بعد از سلامتی، هلاک می شود.

كُلُّ يَسَارِ اَلدُّنْيَا إِعْسَار

هر توانگری دنیا، درویشی است.

كَثْرَةُ اَلْأَكْلِ مِنَ اَلشَّرَهِ وَ اَلشَّرَهُ شَرُّ اَلْعُيُوبِ مِنَ اَلْعُيُوب

پرخوری نشانۀ آزمندی است و آزمندی، بدترین عیبهاست.

نِعْمَ عَوْنُ اَلْمَعَاصِي اَلشِّبَع

سیری، بهترین یار گناه و معصیت است.

اَلشِّبَعُ يُورِثُ اَلْأَشَرَ وَ يُفْسِدُ اَلْوَرَع

سیری، سرمستی و سبکسری آورد و پارسایی را تباه کند.