گنجینه احادیث

غَايَةُ اَلْمُؤْمِنِ اَلْجَنَّة

سرانجام مؤمن، بهشت است.

كُلُّ نَعِيمٍ دُونَ اَلْجَنَّةِ مَحْقُور

هر نعمتی جز بهشت، کوچک است.

بِالْيَأْسِ يَكُونُ اَلْغَنَاءُ الفناء

بی نیازی، با نومیدی است.

تَحَلَّ بِالْيَأْسِ مِمَّا فِي أَيْدِي اَلنَّاسِ تَسْلَمْ مِنْ غَوَائِلِهِمْ وَ تُحْرِزِ اَلْمَوَدَّةَ مِنْهُم

به نومیدی از مال مردم خود را بیارای، تا از آفتهای آنان سالم مانی و دوستی آنان را فراهم آوری.

ظَلَفُ اَلنَّفْسِ عَمَّا فِي أَيْدِي اَلنَّاسِ هُوَ اَلْغِنَى اَلْمَوْجُود

نفس را از آنچه در دست مردم است بازداشتن، بی نیازی مهیّاست.

مَنْ بَاعَ اَلطَّمَعَ بِالْيَأْسِ لَمْ يَسْتَطِلْ لَمْ يَسْتَطْلِعْ عَلَيْهِ اَلنَّاس

کسی که آزمندی را به نومیدی بفروشد، مردم او را بی آبرو نکنند مردم بر او چیره نشوند .

من أيس آيس من شيىء سلا عنه.

کسی که از چیزی نومید شود، از آن رها شود.

مَرَارَةُ اَلْيَأْسِ خَيْرٌ مِنَ اَلتَّضَرُّعِ إِلَى اَلنَّاس

تلخی نومیدی، بهتر از خواهش از مردم است.

نَالَ اَلْغِنَى مَنْ رُزِقَ اَلْيَأْسَ عَمَّا فِي أَيْدِي اَلنَّاسِ وَ اَلْقَنَاعَةَ بِمَا أُوتِيَ وَ اَلرِّضَا بِالْقَضَاء

به بی نیازی رسیده، کسی که به آنچه در دست مردم است بی اعتناء است و به آنچه داده شده قانع است و به قضا الهی خشنود است.

اَلرِّجَالُ تُفِيدُ اَلْمَالَ، اَلْمَالُ مَا أَفَادَ اَلرِّجَال

مردان به مال بهره رسانند و مال آن است که برای مردان مفید افتد.

اَلْقَنَاعَةُ عُنْوَانُ اَلْفَاقَة

قناعت، نشانه تنگدستی است.

اَلْبَذْلُ مَادَّةُ اَلْإِمْكَان

بخشش، ریشه توانمندی است.