کلام نورانی پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع) با متن عربی، ترجمه فارسی و منبع.
اَلدُّنْيَا دُوَلٌ فَمَا كَانَ لَكَ أَتَاكَ عَلَى ضَعْفِكَ وَ مَا كَانَ مِنْهَا عَلَيْكَ لَمْ تَدْفَعْهُ بِقُوَّتِكَ وَ مَنِ اِنْقَطَعَ رَجَاؤُهُ مِمَّا فَاتَ اِسْتَرَاحَ بَدَنُهُ وَ مَنْ رَضِيَ بِمَا قَسَمَهُ اَللَّهُ قَرَّتْ عَيْنُهُ.
دنیا متغیر است، منفعتی که نصیب توست اگر ضعیف هم باشی به تو می رسد و ضرری را که نصیب توست دفع آن را با تمام قدرت هم نتوانی کرد. هر کس امید خود را از آنچه بر باد داده ببرد به آرامش دست می یابد و هر کس به آنچه خدایش قسمت کرده خشنود باشد چشمش روشن می گردد.
اَلْبَخِيلُ يَبْخَلُ عَلَى نَفْسِهِ بِالْيَسِيرِ مِنْ دُنْيَاهُ وَ يَسْمَحُ لِوُرَّاثِهِ بِكُلِّهَا
خسیس بر نفس خود خسّت می ورزد و از دنیای خود کم بهره می برد ولی تمامی آن را به وارثان خود می بخشد.
مَنْ جَعَلَ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ مَوْئِلَ رَجَائِهِ كَفَاهُ أَمْرَ دِينِهِ وَ دُنْيَاه
کسی که خداوند را محل بازگشت امید خود قرار داده است، خداوند کار دین و دنیای او را تأمین می کند.
اَلْحَرِيصُ فَقِيرٌ وَ لَوْ مَلَكَ اَلدُّنْيَا بِحَذَافِيرِهَا
آزمند تهیدست است گر چه تمامی دنیا را صاحب شود.
إِنْ جَعَلْتَ دُنْيَاكَ تَبَعا لِدِينِكَ أَحْرَزْتَ دِينَكَ وَ دُنْيَاكَ وَ كُنْتَ فِي اَلْآخِرَةِ مِنَ اَلْفَائِزِين
اگر دنیایت را پیرو دین خود قرار داده ای، دین و دنیای خویش را نگاه داشته ای و در آخرت از رستگاران خواهی بود.
حَصِّنُوا اَلدِّينَ بِالدُّنْيَا وَ لاَ تُحَصِّنُوا اَلدُّنْيَا بِالدِّين
با دنیا، دین خود را استوار نمایید، نه این که دنیای خود را با دین استوار سازید.
سِتٌّ مِنْ قَوَاعِدِ اَلدِّينِ إِخْلاَصُ اَلْيَقِينِ وَ نُصْحُ اَلْمُسْلِمِينَ وَ إِقَامَةُ اَلصَّلاَةِ وَ إِيتَاءُ اَلزَّكَاةِ وَ حِجُّ اَلْبَيْتِ وَ اَلزُّهْدُ فِي اَلدُّنْيَا
شش چیز از پایه های دین است:یقین بی آلایش، خیر خواهی برای مسلمانان، به پاداشتن نماز، پرداخت زکات، حجّ خانه کعبه ، و بی میلی در دنیا .
اَلطَّمَعُ أَحَدُ اَلذُّلَّيْن
طمع، یکی از دو خواری دنیا و آخرت است.
ثَمَرَةُ اَلطَّمَعِ ذُلُّ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَة
ثمرۀ طمع، خواری دنیا و آخرت است.
اَلدُّنْيَا سِجْنُ اَلْمُؤْمِنِ وَ اَلْمَوْتُ تُحْفَتُهُ وَ اَلْجَنَّةُ مَأْوَاه
دنیا، زندان مؤمن است و مرگ، ارمغان و بهشت، جایگاه او.
اَلْمُؤْمِنُ اَلدُّنْيَا مِضْمَارُهُ وَ اَلْعَمَلُ هِمَّتُهُ وَ اَلْمَوْتُ تُحْفَتُهُ وَ اَلْجَنَّةُ سُبْقَتُه
دنیا، میدان مؤمن، عمل، همّت، مرگ، ارمغان و بهشت، گرو و شرط بندی اوست.
اَلْمُؤْمِنُ يَنْظُرُ إِلَى اَلدُّنْيَا بِعَيْنِ اَلاِعْتِبَارِ وَ يَقْتَاتُ فِيهَا بِبَطْنِ اَلاِضْطِرَارِ وَ يَسْمَعُ فِيهَا بِأُذُنِ اَلْمَقْتِ وَ اَلْإِبْغَاض
مؤمن، به دیدۀ عبرت به دنیا می نگرد و از آن به اندازۀ ضرورت شکم می خورد، و در دنیا به گوش دشمنی و بغض می شنود.
