خُذْ مِنْ صَالِحِ اَلْعَمَلِ وَ خَالِلْ خَيْرَ خَلِيلٍ فَإِنَّ لِلْمَرْءِ مَا اِكْتَسَبَ وَ هُوَ فِي اَلْآخِرَةِ مَعَ مَنْ أَحَب
از عمل شایسته برگیر، و با بهترین دوستی، دوستی کن.همانا مرد، صاحب چیزی است که کسب نموده و در آخرت با کسی است که دوست داشته است.
طُوبَى لِمَنْ بَادَرَ صَالِحَ اَلْعَمَلِ قَبْلَ أَنْ تَنْقَطِعَ أَسْبَابُه
خوشا بر کسی که به عمل شایسته شتاب کند پیش از آن که وسایل آن بریده شود.
عَلَيْكَ بِصَالِحِ اَلْعَمَلِ فَإِنَّهُ اَلزَّادُ إِلَى اَلْجَنَّة
بر تو باد به عمل شایسته، همانا آن توشۀ به سوی بهشت است.
لِيَكُنْ أَوْثَقُ اَلذَّخَائِرِ عِنْدَكَ اَلْعَمَلُ اَلصَّالِح
باید مطمئنترین پس اندوخته ها در نزد تو، عمل شایسته باشد.
مِنَ اَلسَّعَادَةِ اَلتَّوْفِيقُ لِصَالِحِ اَلْأَعْمَال
از نیکبختی است، توفیق به اعمال شایسته.
لاَ تِجَارَةَ كَالْعَمَلِ اَلصَّالِح
تجارتی مانند عمل شایسته نیست.
لاَ ذُخْرَ أَنْفَعُ مِنْ صَالِحِ اَلْعَمَل
سرمایه ای سودمندتر از عمل صالح نیست.
لاَ يَسْتَغْنِي اَلْمَرْءُ إِلَى حِينِ مُفَارَقَةِ رُوحِهِ جَسَدَهُ عَنْ صَالِحِ اَلْعَمَل
آدمی تا هنگام جدایی روح از بدنش، از عمل شایسته بی نیاز نمی باشد.
مَنْ صَنَعَ اَلْعَارِفَةَ اَلْجَمِيلَةَ حَازَ اَلْمَحْمِدَةَ اَلْجَزِيلَة
هر که به نیکویی نیکی کند، سپاس بسیار فراهم آورد.
مَنْ أَحْسَنَ اِكْتَسَبَ حُسْنَ اَلثَّنَاء
هر که نیکی کند، ستایش نیکو فراهم آورد.
لاَ يُحْمَدُ إِلاَّ مَنْ بَذَلَ إِحْسَانَه
ستایش نشود مگر کسی که نیکی کند.
المعروف المعروف حسب.
نیکی کردن، حسب مایه افتخار است.