گنجینه احادیث

بِكَثْرَةِ اَلْجَزَعِ تَعْظُمُ اَلْفَجِيعَة

با ناشکیبایی بسیار، مصیبت بزرگ می گردد.

لَيْسَ مَعَ اَلْجَزَعِ مَثُوبَة

با ناشکیبایی، ثواب اخروی نیست.

مَنْ جَزَعَ عَظُمَتْ مُصِيبَتُه

کسی که ناشکیبایی کند، مصیبت او بزرگ گردد.

مَنْ مَلِكَهُ اَلْجَزَعُ حَرَمَ فَضِيلَةَ اَلصَّبْر

کسی که ناشکیبایی او را فراگیرد، از فضیلت صبر و شکیبایی محروم گردد.

مَنْ ضَرَبَ يَدَهُ عَلَى فَخْذِهِ عِنْدَ مُصِيبَةٍ فَقَدْ أَحْبَطَ أَجْرَه

کسی که هنگام مصیبت، دست بر ران خود بزند ناشکیبایی کند پس اجر و ثواب خود را از بین برده است.

مَنْ أَصْبَحَ يَشْكُو مُصِيبَة نَزَلَتْ بِهِ فَإِنَّمَا يَشْكُو رَبَّه

کسی که صبح کند و از مصیبتی که بر او فرود آمده است شکوه کند، پس همانا از خدای خود شکوه کرده است.

مَنْ كَشَفَ ضُرَّهُ لِلنَّاسِ عَذَّبَ نَفْسَه

کسی که سختی حال خود را بر دیگران آشکار کند، خود را عذاب داده است.

مَنْ شَكَا ضُرَّهُ إِلَى مُؤْمِنٍ فَكَأَنَّمَا شَكَا اَللَّهَ سُبْحَانَه

کسی که از سختی حال خود، نزد فرد با ایمانی شکوه برد پس مانند آن است که به خداوند شکوه کرده است.

مَنْ جَزَعَ فَنَفْسَهُ عَذَّبَ وَ أَمْرَ اَللَّهِ سُبْحَانَهُ أَضَاعَ وَ ثَوَابَهُ بَاع

کسی که ناشکیبایی کند پس نفس خود را عذاب داده و تقدیر خداوند را ضایع کرده و پاداش آن را فروخته است.

لاَ تَجْزَعُوا مِنْ قَلِيلِ مَا أَكْرَهَكُمْ فَيُوقِعَكُمْ ذَلِكَ فِي كَثِيرٍ مِمَّا تَكْرَهُون

ناشکیبایی مکنید از چیزی که کمی آن را ناپسند می دارید، زیرا این کار شما را به آنچه زیاد ناپسند می دارید می اندازد.

لاَ يَجْتَمِعُ اَلصَّبْرُ وَ اَلْجَزَع

شکیبایی با ناشکیبایی جمع نمی شوند.

اَلْعَجْزُ مَضْيَعَة

اظهار ناتوانی، ضایع کردن کار است.