گنجینه احادیث

أَشَدُّ مِنَ اَلْمَوْتِ طَلَبُ اَلْحَاجَةِ مِنْ غَيْرِ أَهْلِهَا

نیاز به نااهلان بردن، بدتر از مرگ است.

إِنَّ قَدْرَ اَلسُّؤَالِ أَكْثَرُ مِنْ قِيمَةِ اَلنَّوَالِ فَلاَ تَسْتَكْثِرُوا مَا أَعْطَيْتُمُوهُ فَإِنَّهُ لَنْ يُوَازِيَ قَدْرَ اَلسُّؤَال

همانا بهاء نیاز به دیگران گفتن، بیشتر از بخشش است، پس آنچه را می بخشید، زیاد مشمارید؛ زیرا هیچگاه به اندازۀ رو انداختن به دیگران نخواهد شد.

آفَةُ اَلطَّلَبِ عَدَمُ اَلنَّجَاح

آفت طلب کردن، نرسیدن است.

حُسْنُ اَلْيَأْسِ أَجْمَلُ مِنْ ذُلِّ اَلطَّلَب

ناامیدی نیکو، زیباتر از خواری طلب است.

كَفَى بِالْإِلْحَاحِ مَحْرِمَة

محرومیت، برای اصرار بسیار کافی است.

كَثْرَةُ اَلْإِلْحَاحِ تُوجِبُ اَلْمَنْع

اصرار بسیار، باعث محرومیت شود.

كَثْرَةُ إِلْحَاحِ اَلرَّجُلِ تُوجِبُ حِرْمَانَه

اصرار زیاد مرد، موجب محروم شدن اوست.

مَنْ سَأَلَ مَا لاَ يَسْتَحِقُّ قُوبِلَ بِالْحِرْمَان

هر که به طلبد آنچه را سزاوار نیست، پس محرومیت را پذیرفته است.

مَنْ تَكَرَّرَ سُؤَالَهُ لِلنَّاسِ ضَجَرُوه

هر که به مردم خواستۀ خود را زیاد تکرار کند، از او دلگیر شوند.

مَنْ طَلَبَ مَا فِي أَيْدِي اَلنَّاسِ حَقَّرُوه

هر که آنچه در دست مردم است به طلبد، او را خوار شمارند.

مَنْ أَلَحَّ فِي سُؤَالِهِ دَعَا إِلَى حِرْمَانِه

هر که در خواستۀ خود اصرار ورزد، به محرومیت، خود را خوانده است.

وَجْهُكَ مَاءٌ جَامِدٌ يُقَطِّرُهُ اَلسُّؤَالُ فَانْظُرْ عِنْدَ مَنْ تَقْطُرُه

آبروی تو، آب غیر روان است، رو به دیگران انداختن آن را تقطیر و روان سازد، پس بنگر آن را در برابر چه کسی از بین می بری.