إِنَّ اَلتَّقْوَى مُنْتَهَى رِضَى اَللَّهِ مِنْ عِبَادِهِ وَ حَاجَتُهُ مِنْ خَلْقِهِ فَاتَّقُوا اَللَّهَ اَلَّذِي إِنْ أَسْرَرْتُمْ عَلِمَهُ وَ إِنْ أَعْلَنْتُمْ كَتَبَه
همانا پرهیزگاری تقوی نهایت خشنودی و خواست خداوند از بندگان خود است؛ پس بترسید از خدایی که اگر پنهان دارید آن را می داند و اگر آشکار کنید، آن را می نویسد.
إِنَّكُمْ إِلَى أَزْوَادِ اَلتَّقْوَى أَحْوَجُ مِنْكُمْ إِلَى أَزْوَادِ اَلدُّنْيَا
همانا شما به کسب تقوی نیازمندتر هستید از کسب دنیا.
إِنَّمَا اَلْكَرَمُ اَلتَّنَزُّهُ عَنِ اَلْمَعَاصِي اَلْمَسَاوِي
همانا بزرگی و بخشندگی، با دوری از گناهان بدیها است.
بِالتَّقْوَى قُرِنَتِ اَلْعِصْمَة
با تقوی، نگاهداری و حفاظت از گناه همراه شده است.
جَمَالُ اَلْمُؤْمِنِ وَرَعُه
زیبایی مؤمن، پارسایی اوست.
زَيْنُ اَلْإِيمَانِ اَلْوَرَع
پارسایی، آرایش ایمان است.
طُوبَى لِمَنْ أَشْعَرَ اَلتَّقْوَى قَلْبَه
خوشا کسی را که تقوی را شعار دل خود گرداند.
طُوبَى لِمَنْ أَطَاعَ مَحْمُودَ تَقْوَاهُ وَ عَصَى مَذْمُومَ هَوَاه
خوشا کسی را که تقوای پسندیده را اطاعت کند و هوسهای نکوهیده را نافرمانی نماید.
عَلَيْكَ بِالتُّقَى فَإِنَّهُ خُلُقُ اَلْأَنْبِيَاء
بر تو باد به تقوی؛ پس همانا تقوی، اخلاق انبیاء است.
عَلَيْكَ بِالتَّقْوَى فَإِنَّهُ أَشْرَفُ نَسَب
بر تو باد به تقوی؛ پس همانا تقوی، گرامیترین نسبها است.
عليك بتقوى اللّه في الغيب و الشّهادة و لزوم الحقّ في الغضب و الرّضى.
بر تو باد به تقوی در پنهان و آشکار؛ و بر تو باد به حقمداری در هنگام خشم و خشنودی.
فَاتَّقُوا اَللَّهَ تَقِيَّةَ مَنْ نَظَرَ فِي كَرَّةِ اَلْمَوْئِلِ وَ عَاقِبَةِ اَلْمَصْدَرِ وَ مَغَبَّةِ اَلْمَرْجِعِ فَتَدَارَكَ فَارِطَ اَلزَّلَلِ وَ اِسْتَكْثَرَ مِنْ صَالِحِ اَلْعَمَل
بترسید از خداوند ترسیدن کسی که می اندیشد به یورش محل بازگشت روز قیامت ، و سرانجام و پایان بازگشت؛ پس لغزشهای گذشته را جبران کند و عمل نیکو را بسیار نماید.