جستجوی «دنیا»

إِنَّ اَلدَّهْرَ لَخَصْمٌ غَيْرُ مَخْصُومٍ وَ مُحْتَكِمٌ غَيْرُ ظَلُومٍ وَ مُحَارِبٌ غَيْرُ مَحْرُوب

همانا روزگار دشمنی است که با او دشمنی نمی شود و حکم کننده ای است که ستم ننماید و جنگ کننده ای است که کسی با او جنگ نکند.

إِنَّمَا حَظُّ أَحَدِكُمْ مِنَ اَلْأَرْضِ ذَاتِ اَلطُّولِ وَ اَلْعَرْضِ قَيْدُ قَدِّهِ مُتَعَفِّرا عَلَى خَدِّه

نیست بهرۀ احدی از شما از دنیا با آن عرض و طول، مگر به اندازه قد شما، در حالی که به گونۀ خود به خاک غلطیده باشد یعنی به اندازۀ قبر .

إِذَا اِبْيَضَّ أَسْوَدُكَ مَاتَ أَطْيَبُك

هر گاه موی سیاه تو سفید گردد، لذّتهای زندگی تو می میرند.

إِذَا صَعَدَتْ رُوحُ اَلْمُؤْمِنِ إِلَى اَلسَّمَاءِ تَعَجَّبَتِ اَلْمَلاَئِكَةُ وَ قَالَتْ عَجَبا كَيْفَ نَجَا مِنْ دَارٍ فَسَدَ فِيهَا خِيَارُنَا

هنگامی که روح مؤمن به آسمان بالا می رود، ملائکه در شگفت می شوند و می گویند:شگفتا، چگونه از خانه ای که در آن نیکان ما فاسد شدند نجات یافته است.

بِئْسَتِ اَلدَّارُ اَلدُّنْيَا

دنیا، بد خانه ای است.

خَيْرُ اَلدُّنْيَا حَسْرَةٌ وَ شَرُّهَا نَدَم

خوبی دنیا، افسوس خوردنی و بدی آن باعث پشیمانی است.

مَنْ صَوَّرَ اَلْمَوْتَ بَيْنَ عَيْنَيْهِ هَانَ أَمْرُ اَلدُّنْيَا عَلَيْه

کسی که مرگ را در پیش دو چشم خود تصویر نماید، کار دنیا بر او آسان شود.

مَنْ أَكْثَرَ مِنْ ذِكْرِ اَلْمَوْتِ رَضِيَ مِنَ اَلدُّنْيَا بِالْكَفَاف

کسی که زیاد به یاد مرگ باشد، از دنیا به اندازۀ کفایت راضی شود.

كَيْفَ يَزْهَدُ فِي اَلدُّنْيَا مَنْ لاَ يَعْرِفُ قَدْرَ اَلْآخِرَة

در دنیا چگونه بی میل گردد کسی که ارزش آخرت را نمی شناسد.

اَلْحَازِمُ مَنْ تَرَكَ اَلدُّنْيَا لِلْآخِرَة

دور اندیش کسی است که دنیا را برای آخرت ترک نماید.

سَبَبُ فَسَادِ اَلْعَقْلِ حُبُّ اَلدُّنْيَا

علّت تباهی عقل، دنیا دوستی است.

من ساعى الدّنيا فانته للدّنيا فاتته

هر که برای دنیا تلاش کند، دنیای او نابود شود.