إِنَّ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةَ عَدُوَّانِ مُتَفَاوِتَانِ وَ سَبِيلاَنِ مُخْتَلِفَانِ فَمَنْ أَحَبَّ اَلدُّنْيَا وَ تَوَالاَهَا أَبْغَضَ اَلْآخِرَةَ وَ عَادَاهَا وَ هُمَا بِمَنْزِلَةِ اَلْمَشْرِقِ وَ اَلْمَغْرِبِ وَ مَاشٍ بَيْنَهُمَا فَكُلَّمَا قَرُبَ مِنْ وَاحِدٍ بَعُدَ مِنَ اَلْآخَرِ وَ هُمَا بَعْدُ ضَرَّتَان
بدرستی که دنیا و آخرت دو دشمن گوناگون و دو راه مختلف می باشند پس کسی که دنیا را دوست بدارد و آن را پیروی کند، آخرت را دشمن می دارد و با آن دشمنی می کند.و دنیا و آخرت مانند مشرق و مغرب اند و روندۀ میان آنها هر گاه به یکی نزدیک شود از دیگری دور می گردد و این دو، بعد از این زنهای یک شوهراند.
إِنْ دُعِيَ إِلَى حَرْثِ اَلدُّنْيَا عَمِلَ وَ إِنْ دُعِيَ إِلَى حَرْثِ اَلْآخِرَةِ كَسِل
اگر به زراعت دنیا خوانده شود، کار می کند؛ و اگر به زراعت آخرت خوانده شود، سستی می کند.
بِإِيثَارِ حُبِّ اَلْعَاجِلَةِ صَارَ مَنْ صَارَ إِلَى سُوءِ اَلْآجِلَة
به برگزیدن دوستی دنیا که مهیّا است رفته کسی که به سوی بدی آینده آخرت رفته است.
اَلدُّنْيَا مَصْرَعُ اَلْعُقُول
دنیا، جایگاه لغزیدن خردهاست.
اَلتَّكَبُّرُ بِالدُّنْيَا قُل
بزرگ منشی نمودن به دنیا، اندکی و خردی است.
اَلدُّنْيَا غَنِيمَةُ اَلْحَمْقَى
دنیا، بهرۀ بدون رنج بی خردان است .
اَلدُّنْيَا سَمٌّ آكِلُهُ مَنْ لاَ يَعْرِفُه
دنیا زهر کشنده است، کسی که نمی شناسد او را می خورد.
اَلدُّنْيَا أَصْغَرُ وَ أَحْقَرُ وَ أَنْزَرُ مِنْ أَنْ تُطَاعَ فِيهَا اَلْأَحْقَاد
دنیا، کوچکتر و پست تر و خوارتر از آن است که کینه ها در آن فرمان برده شود.
اَلدُّنْيَا جَنَّةُ اَلْكَافِرِ وَ اَلْمَوْتُ مُشْخِصُهُ وَ اَلنَّارُ مَثْوَاه
دنیا بهشت کافر و مرگ، برکنندۀ او و آتش، قرارگاه اوست.
أَلاَ حُرٌّ يَدَعُ هَذِهِ اَللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا
آیا آزاد مردی نیست این که این غذای مانده در دهن دنیا را به اهلش واگذارد؟
أَلاَ وَ مَا يَصْنَعُ بِالدُّنْيَا مَنْ خُلِقَ لِلْآخِرَةِ وَ مَا يَصْنَعُ بِالْمَالِ مَنْ عَمَّا قَلِيلٍ يُسْلَبُهُ وَ يَبْقَى عَلَيْهِ حِسَابُهُ وَ تَبِعَتُه
آگاه باشید، چه می کند با دنیا کسی که برای آخرت آفریده شده.و با مال چه می کند کسی که پس از اندکی از او ربوده می شود و جوابگویی و وزر آن بر او باقی می ماند؟
إِنَّ مِنْ هَوَانِ اَلدُّنْيَا عَلَى اَللَّهِ أَنْ لاَ يُعْصَى إِلاَّ فِيهَا وَ لاَ يُنَالُ مَا عِنْدَهُ إِلاَّ بِتَرْكِهَا
همانا از پستی دنیا در پیشگاه خداوند است این که جز در آن نافرمانی خداوند نمی شود و بنده به آنچه در پیش خداوند است نمی رسد مگر آنگاه که دنیا را رها کند.
