حدیث امام علی (ع) درباره آثار دوستی دنیا

قال الإمام عليّ عليه السلام:

إِنَّ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةَ عَدُوَّانِ مُتَفَاوِتَانِ وَ سَبِيلاَنِ مُخْتَلِفَانِ فَمَنْ أَحَبَّ اَلدُّنْيَا وَ تَوَالاَهَا أَبْغَضَ اَلْآخِرَةَ وَ عَادَاهَا وَ هُمَا بِمَنْزِلَةِ اَلْمَشْرِقِ وَ اَلْمَغْرِبِ وَ مَاشٍ بَيْنَهُمَا فَكُلَّمَا قَرُبَ مِنْ وَاحِدٍ بَعُدَ مِنَ اَلْآخَرِ وَ هُمَا بَعْدُ ضَرَّتَان

بدرستی که دنیا و آخرت دو دشمن گوناگون و دو راه مختلف می باشند پس کسی که دنیا را دوست بدارد و آن را پیروی کند، آخرت را دشمن می دارد و با آن دشمنی می کند.و دنیا و آخرت مانند مشرق و مغرب اند و روندۀ میان آنها هر گاه به یکی نزدیک شود از دیگری دور می گردد و این دو، بعد از این زنهای یک شوهراند.